ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ – KAI ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΝΕ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ! Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ -ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ!

Γράφει : Ιωάννης Λαμπρογιάννης του Αναστασίου

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδήμων στην Ορθοπραξία της Ορθοδοξίας και πολιτικός επιστήμων για να καταλάβεις ότι επί θύραις βρίσκεται ο Οικουμενισμός Θρησκευτικός τε και πολιτικός και ότι η Δ.Ι.Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος παρέα με το καθεστώς Μητσοτάκη σήμερα και σύσσωμο το δήθεν δημοκρατικό τόξο, μας οδηγούν προς τα εκεί!

Την στιγμή που πρώτο μέλημα μας θα έπρεπε να είναι :

” H παιδεία να αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και να έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.”

Το δημοκρατικό συνταγματικό τόξο σύσσωμο με τους σημερινούς Ιεράρχες έχουν αγκαλιάσει τον Οικουμενισμό και τα παιδιά μας να διδάσκονται όλες τις θρησκείες και μάλιστα τους παρέχετε ή δυνατότητα από την υπουργό Παιδείας Κεραμέως του καθεστώτος Μητσοτάκη ,πλέον, να μην είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση των θρησκευτικών.

Δεν ξεχνάμε ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος στην προσφώνησή του προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, 24/5/2014, δήλωσε ότι δεν πιστεύει ΄΄εις Μία, Αγία,  Καθολική και Αποστολική Εκκλησία΄΄ αφού αυτή είναι διεσπαρμένη και διηρημένη σε κατά τόπους εκκλησίες οι οποίες είναι ταμιούχοι χάριτος

Πιστεύει, αλήθεια, ο φερόμενος ως Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, όπως δήλωσε στη Γενεύη το 1995, ότι όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας διαφωνώντας με τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό που ενσαρκώθηκε και σταυρώθηκε για να μας διδάξει πως Αυτός είναι η μόνη Οδός της σωτηρίας.

Στην 6η Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας και Ειρήνης, 4/11/94, δήλωσε (ο κ. Βαρθολομαίος) ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες πρέπει να φέρουν τον οικουμενισμό, την αδελφοσύνη και την ειρήνη ενωμένοι στο πνεύμα ενός θεού: ρωμαιοκαθολικοί, ορθόδοξοι, προτεστάντες, εβραίοι, μουσουλμάνοι, ινδοί, βουδιστές…
o   Πιστεύει ότι το κοράνι είναι άγιο, 13/1/2002.
o   Ονομάζει ευλογημένη την συναγωγή των εβραίων διαφωνώντας με τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο που την αποκαλεί χώρο δαιμονίων όπου συνάζονται οι σταυρωτές του Χριστού και οι θεομάχοι.
o   Πιστεύει πως η παπική ΄΄εκκλησία΄΄ είναι κανονική και ο πάπας είναι κανονικός επίσκοπος.
o   Αναγνωρίζει τις χειροτονίες των αγγλικανών, το βάπτισμα των λουθηρανών και των προτεσταντών.
o   Πιστεύει και κηρύττει ότι οι εντολές του Θεού είναι προσωρινές.
o   Ονομάζει τους Άγιους Πατέρες της Εκκλησίας ΄΄ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως΄΄.
o   Ονομάζει τους Ιερούς Κανόνες ΄΄τείχη του αίσχους΄΄.
o   Πιστεύει και κηρύττει την βασική αρχή της μασονίας ΄΄καθένας να λατρεύει τον Θεό που προτιμά΄΄.
o   Το 1993 προέβη σε άρση των αναθεμάτων των μονοφυσιτών ονομάζοντας τα αναθέματα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου προς αυτούς ΄΄παρεξηγήσεις του παρελθόντος΄΄.
o   Συμπροσεύχεται με θρησκευτικούς ηγέτες (αιρετικούς) αντίθετα με τον 45ο και τον 65ο Αποστολικό Κανόνα, τον 6ο, 32ο και 33ο της εν Λαοδικεία Συνόδου (το 2014 ο πάπας απήγγειλε το ΄΄Πάτερ ημών΄΄ στο Φανάρι).

Με την Σύνοδο της Κρήτης (Ιούνιος 2016) νομιμοποιήθηκε συνοδικά ο Οικουμενισμός αναγνωρίζοντας ως ΄΄εκκλησίες΄΄ τις ετερόδοξες ομολογίες-αιρέσεις,  επικυρώθηκε  το σύνολο των αποφάσεων του συμβουλίου ΄΄Πίστις και Τάξις΄΄ του ΠΣΕ (Παγκόσμιου Συμβουλίου των εκκλησιών), έγιναν αποδεκτοί οι μεικτοί γάμοι (αντίθετα με τον 72ο κανόνα της πενθέκτης συνόδου 692) και η κατάλυση της νηστείας.
Μετά την σύνοδο στην Κρήτη, είμαστε, και τυπικά, σε καιρό αιρέσεως

«Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν
παρ’ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω»
( προς Γαλάτας α΄,8)
Οικουμενισμός

Ο διαχριστιανικός Οικουμενισμός προωθεί την ένωση των χριστιανικών θρησκειών-αιρέσεων με την Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρώντας τις δογματικές διαφορές ΄΄τυπικές παραδόσεις΄΄ που πρέπει να παρακάμπτονται για το καλό της ενότητας της Εκκλησίας (νομιμοποίηση  εκκλησιών-αιρέσεων στη Σύνοδο της Κρήτης).
Ο διαθρησκειακός Οικουμενισμός προωθεί την ένωση μεταξύ όλων των θρησκειών, δηλαδή την λεγόμενη πανθρησκεία προβάλλοντας τα κοινά θεολογικά σημεία ώστε να επιτευχθεί η θρησκευτική ενότητα της οικουμένης (δηλώσεις πατριάρχου περί ΄΄αγίου΄΄ κορανίου, ΄΄ευλογημένης΄΄ συναγωγής εβραίων… ).
Ο Οικουμενισμός νομιμοποιεί όλες τις αιρέσεις ως ΄΄εκκλησίες΄΄ προσβάλλοντας το Δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Θεωρεί πως οι αιρέσεις-΄΄εκκλησίες΄΄ είναι μέρη, κομμάτια της Εκκλησίας (όπως και η Ορθοδοξία) και ότι όλες μαζί αποτελούν την Εκκλησία.
Η Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να διαιρεθεί. Είναι μία και μοναδική διότι είναι το Σώμα του ενός και μοναδικού Χριστού.
Εκ της αδιαιρέτου Εκκλησίας του Χριστού, απεσχίσθηκαν και απεκόπηκαν οι αιρετικοί και σχισματικοί οι οποίοι έπαυσαν να είναι μέλη του Σώματός της.

Οι οικουμενιστές παρερμηνεύουν το χωρίο από την προσευχή του Κυρίου «ίνα ώσιν εν»
(κατά Ιωάννη,κεφ.ιζ΄ στ.11) νομίζοντας ότι ο Κύριος προσεύχεται για ένωση διηρημένων εκκλησιών-ομολογιών-αιρέσεων.  Ο Χριστός, όμως, αναφέρεται στην ενότητα των Αποστόλων κατά την θεωρία της Δόξης του Θεού την ημέρα της Πεντηκοστής (αυτή την ημέρα έγιναν μέλη του Σώματος του Χριστού). Το Άγιο Πνεύμα, στο Θεανθρώπινο Σώμα της Εκκλησίας, ενώνει από τότε όλους τους βαπτισμένους πιστούς που αποτελούν το Σώμα της Εκκλησίας. Η ενότητα γίνεται με βάση την πίστη. Με βάση την κοινή πίστη στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια των Αγίων Μυστηρίων, ελπίζουμε στην ένωσή μας με τον Χριστό. Οι οικουμενιστές στο όνομα της ενότητας, της αγάπης, της αδελφοσύνης προσπαθούν να επιτύχουν την θρησκευτική ενοποίηση, ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων.
«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» λέγει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός (κατά Ιωάννη κεφ.ιδ,στ.6).  Εγώ είμαι η μοναδική οδός σωτηρίας, μας λέει. Ο Οικουμενισμός, η μεγαλύτερη αίρεση στην ιστορία της εκκλησίας, αναγνωρίζει στις αιρέσεις συμμετοχή στο σωτηριολογικό έργο του Θεού ,δηλαδή διδάσκει ότι μπορούμε να σωθούμε και μέσω των άλλων θρησκειών. Τότε για ποιό λόγο ήρθε ο Κύριός μας στη Γη και υπέμεινε την Σταύρωση; Για ποιό λόγο μαρτύρησαν οι Άγιοι, ομολόγησαν την πίστη τους οι Άγιοι Ομολογητές, οι Άγιοι Πατέρες πολέμησαν τις αιρέσεις;

Ο χριστιανός εκφράζει την αγάπη του στον συνάνθρωπο όταν του δείχνει τον δρόμο προς την σωτηρία γιατί ενδιαφέρεται πραγματικά να σωθεί έστω και μία ψυχή. Εμείς, που γνωρίζουμε αυτόν τον δρόμο, είμαστε έτοιμοι να Τον ξεχάσουμε και να απαρνηθούμε τον Κύριό μας, στα πλαίσια μιας εκκοσμικευμένης αγάπης (η οποία δεν βασίζεται σε κοινή πίστη);

Αναγνωρίστηκαν οι αιρέσεις ως εκκλησίες. Συνυπάρχουν εξισωμένες κάτω απο την ομπρέλα του Οικουμενισμού (γι’ αυτό και ο Οικουμενισμός ονομάστηκε παναίρεση απ τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς καθώς περικλείει όλες τις αιρέσεις που απομάκρυναν τον άνθρωπο απ’ τον Θεάνθρωπο). Ο Οικουμενισμός, κατεγνωσμένη αίρεση από τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς,  αλλοιώνει την Πίστη μας, αμβλύνει το ορθόδοξο φρόνημά μας, ενσωματώνει θεολογικά και εκκλησιολογικά στοιχεία που έχουν απορριφθεί απ την Ορθοδοξία (αλώνει την Ορθοδοξία) καθώς εστιάζει στα σημεία συμφωνίας των μελών του Οικουμενισμού και όχι σε αυτά που διαφέρουν. Θα τον δεχθούμε; Θα δεχθούμε την παναίρεση;

«Πίστη είναι να πεθάνει κάποιος για τον Χριστό και την τήρηση των
εντολών  Αυτού  και να έχει τον θάνατο αυτό ως ζωή»
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Ορθοδοξία και ορθοπραξία

Είμαστε σε καιρό αιρέσεως. Της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
Σήμερα η Ορθοδοξία δεν διώκεται μόνο από έξω, αλλά και από το εσωτερικό της.
Στη Σύνοδο της Κρήτης, 10 προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών συνυπέγραψαν τα τελικά κείμενα. Μεταξύ αυτών, ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος και 23 ιεράρχες.
Για την ενημέρωση του κλήρου και του λαού για τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενέκρινε το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο φυλλάδιο ΄΄Προς τον λαό΄΄ συμμετέχοντας έτσι στην παραπλάνησή του.
Οι περισσότεροι ιερείς, διάβασαν το κείμενο στον ναό που λειτουργούν συμμετέχοντας και αυτοί στην νάρκωση του ακατήχητου (εσκεμμένα) ποιμνίου και στην εδραίωση της αίρεσης.
Το Άγιο Όρος, στην καλύτερη περίπτωση, σιωπά ενόχως και στην χειρότερη εκδιώκει τους ορθώς φρονούντας μοναχούς αρνούμενο να υπηρετήσει το έργο του, την διαφύλαξη δηλαδή της Πίστεώς μας.
Ο Οικουμενισμός έχει καταδυναστεύσει τις Θεολογικές Σχολές και εισχωρεί πλέον και στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Ενημέρωση του λαού δεν υπάρχει. Οι πιστοί είναι ακατάρτιστοι και αδίδακτοι στα δογματικά θέματα.
Κάποια μεμονωμένα μέλη του κλήρου και του μοναχισμού, στην προσπάθειά τους να δηλώσουν και να ομολογήσουν την Ορθόδοξη Πίστη, τιμωρούνται και εκδιώκονται. Ακόμη και αυτοί εκ των κληρικών και μοναχών που αντιλαμβάνονται την κατάσταση, σιωπούν φοβούμενοι τις επιπτώσεις.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες (μέσω των μέσων μαζικής επικοινωνίας) συμπροσευχών με τους ετερόδοξους-αιρετικούς, όπως και της διακοινωνίας μαζί τους. Βλέπουμε επίσης την αναγνώριση των ΄΄μυστηρίων΄΄ τους, την αποδοχή της ΄΄ιεροσύνης’΄΄τους. (Ερώτ.: Μπορεί να είναι σωτήρια και ζωοποιά τα μυστήρια εκτός Εκκλησίας; Υπάρχει Χάρις σ’αυτά; Απάντηση. «Οι αιρετικοί μήτε εκκλησία είναι μήτε θυσιαστήριο έχουν, μήτε Άγιο Πνεύμα» Κανόνας Ιερομάρτυρος Κυπριανού της Συνόδου Καρχηδόνος).
Η δίωξη των ορθοδόξων μοναχών από το Άγιο Όρος, η δίωξη των ορθοδόξων κληρικών αποσιωπήθηκε σε αντίθεση με τις εκδηλώσεις αγάπης, ενότητας,  φιλίας και συνεργασίας με τους αιρετικούς οι οποίες ανακοινώνονται πανηγυρικά στο ποίμνιο ώστε να τις συνηθίζει και να μην αντιδρά σ’ αυτές. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και οι λοιποί πατέρες, συνεπείς στο γράμμα και το πνεύμα των γραφών της Ορθόδοξης Παράδοσης, όταν προχωρούσαν σε διάλογο με τους αιρετικούς, τους έλεγχαν για την πλάνη τους, καθόριζαν με σαφήνεια τις ορθόδοξες θέσεις, περιχαράκωναν την αλήθεια και συμπεριφέρονταν σε εκείνους ως αποστάτες του Χριστού και αποκομμένους απ’ την Εκκλησία. Σήμερα συζητούμε χωρίς να διακρίνουμε διάθεση μετανοίας στους άλλους με αποτέλεσμα να βλάπτουμε το ορθόδοξο ποίμνιο που πρέπει να κρατά την Αλήθεια και να το απομακρύνουμε από το Χριστό, τους Αγίους και την Παράδοση.
Κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι η σωτηρία των ψυχών μας.

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966) μας προειδοποιεί: «στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει εξαπλωθεί τόσο πολύ που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από τις πλάνες και να τους οδηγήσει στην πολυπόθητη σωτηρία. Τότε οι πιστοί δεν θα μπορούν να δεχθούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους αλλά οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Σ ‘αυτή την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αδελφοί, καιρός ν’ αναλάβουμε  όλοι τις ευθύνες μας απέναντι στον Θεό και την Ιστορία. Μην ανέχεστε άλλες λοξοδρομίες και πλάνες απ’ τους αρχιερείς και τους ιερείς σας. Μην κάνετε τα στραβά μάτια, είστε συνυπεύθυνοι».
Η μεθοδευμένη και καλά σχεδιασμένη εξάπλωση της αιρέσεως άμβλυνε τα αισθητήρια των πιστών και διευκόλυνε την εγκατάστασή και ενθρόνιση της.
Πώς θα περιχαρακωθεί και θα οριοθετηθεί η Ορθόδοξη Πίστη ώστε να προφυλαχθούν οι πιστοί από την πλάνη των αιρετικών; Οι σημερινοί ορθόδοξοι έχουν άγνοια σχετικά με την στάση των Πατέρων απέναντι στους αιρετικούς, όπως και με την ευθύνη των κληρικών και των λαϊκών σε καιρό αιρέσεως.  Υπακούοντας στα λόγια του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, πρέπει να τηρήσουμε όσα μας δίδαξαν με λόγια και έργα οι Άγιοι Πατέρες μας κι όσα προβλέπονται από τις Ιερές Συνόδους και τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας.
Ορθοδοξία σημαίνει και ορθοπραξία.

Οι άγιοι πατέρες, διαχρονικά, έκαναν πράξη τα όσα ορίζει ο ΙΕ΄ κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ο κανόνας αυτός μας λέει  το εξής εξαιρετικά σημαντικό. Όσοι χωρίζονται πριν από συνοδική απόφαση από επίσκοπο που κηρύττει δημόσια και γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση και δεν τον μνημονεύουν στην Θεία Λειτουργία, δεν επιφέρουν σχίσμα, διότι χωρίζονται από ψευδοδιδάσκαλο. Όχι μόνο δεν αποκόπτονται από την Εκκλησία αλλά είναι και γνήσια μέλη της και άξιοι τιμής από αυτήν διότι την προφυλάσσουν από σχίσματα.
Σύμφωνα λοιπόν με τον κανόνα αυτό, επιβάλλεται απομάκρυνση από αιρετικώς φρονούντες ποιμένες ώστε να διατηρηθεί ακέραιη η ενότητα της Πίστεως.

Τί σημαίνει αποτείχιση;
Αποτείχιση είναι η απομάκρυνση (χωρισμός) από κάτι νόθο, επιβλαβές και ξένο προς την υγιή Πίστη της Εκκλησίας. Είναι το τείχος που σηκώνει ο πιστός ώστε να περιφρουρήσει την Ορθόδοξη Πίστη και να προφυλαχθεί ο ίδιος από την πλάνη των αιρετικών παραμένοντας μέσα στην διαχρονική αποστολική Εκκλησία και ταυτόχρονα το μέσο πίεσης που χρησιμοποιεί ώστε να δρομολογηθεί σύνοδος που θα καταδικάσει τους αιρετικούς. Η αποτείχιση επιτελείται δια της διακοπής μνημονεύσεως του αιρετικού επισκόπου (δεν είναι δυνατόν ο αιρετικός επίσκοπος να ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας) και της διακοπής κάθε εκκλησιαστικής κοινωνίας και επικοινωνίας μαζί του. Είναι, τέλος, η αποτείχιση η ενδεδειγμένη και  υγιής συμπεριφορά του πιστού σε καιρό αιρέσεως ώστε να αποφευχθεί η εγκατάσταση της αίρεσης. Γι αυτόν τον λόγο, όσοι προχώρησαν σε αποτείχιση  είναι άξιοι τιμής και επαίνου.

Πότε επιτρέπεται η αποτείχιση;
Σε περιπτώσεις προσωπικών αμαρτιών των επισκόπων, οι ΙΓ΄, ΙΔ΄και ΙΕ΄Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν την απόσχιση δια της διακοπής της μνημονεύσεως προ συνοδικής κρίσης και όσοι προχωρούν σε αποτείχιση θεωρούνται υπεύθυνοι σχίσματος. Επιβάλλεται η αποτείχιση,  σε περιπτώσεις αιρετικώς φρονούντων επισκόπων ώστε εκείνος που αιρετικά φρονεί και κηρύττει να αποκόπτεται από το Σώμα του Χριστού, ενώ αυτός που κάνει αποτείχιση να παραμένει ενσωματωμένος δια της αληθινής πίστης στην Εκκλησία.

Leave a comment

Filed under ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ