«Το ίδιο το Έθνος είναι μία ποίηση. Όλα αυτά μπορεί να νικηθούν από τον απατηλό φιλελευθερισμό, από τον αγγλοσαξωνικό καπιταλισμό, αλλά δεν θα πεθάνουν» (Robert Brasillach, Γράμμα σ’ έναν νέο της κλάσεως του ’40)
Ό,τι είδαμε να συντελείται με αφορμή την είσοδο του κόσμου στο συμβολικό έτος 2000 έχει προετοιμαστεί εδώ και πολλά χρόνια. Μία προσεκτική ανάγνωση των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών», που εγράφησαν πριν εκατό ολόκληρα χρόνια, αλλά και τα όσα διεκήρυξαν σχετικά πρόσφατα οι ψευδοπροφήτες της «Νέας Εποχής» Φουκουγιάμα, Τσόμσκι, Χομσμπάουμ, Λεβί κλπ., μπορούν να σας πείσουν γι’ αυτό.
Όλοι αυτοί μας μίλησαν για το τέλος της ιστορίας, για το τέλος των ιδεολογιών και ήδη εισήλθαμε (φαινομενικά τουλάχιστον) σε έναν κόσμο χωρίς οράματα, χωρίς μέλλον, χωρίς πόθους υπερβατικούς. Η απόλυτη «γαλήνη» στην πράξη, μέσα σε ένα αυστηρά δομημένο οικονομικό πλαίσιο χωρίς καμία έξαρση και εξαίρεση.
Στη «Καθημερινή» προ ετών και σε άρθρο με τίτλο «Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ – ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ», ο δημοσιογράφος κ. Π. Παπακωνσταντίνου είχε γράψει: «Μαζί με τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα» του Στάλιν, ηττήθηκε και ο «καπιταλισμός σε μια χώρα» των εθνικών κρατών. Μαζί με την κληρονομιά της Οκτωβριανής επανάστασης απαλλοτριώθηκε και η κληρονομιά της Γαλλικής. Μαζί με τον 20ο αιώνα «τέλειωσε» και ο 19ος.»
Αυτά γράφει ο εν λόγω δημοσιογράφος και η άποψή του απηχεί την κυριαρχούσα γραμμή των εγκεφάλων της περίφημης «παγκοσμιοποίησης». Έχουν όμως τα πράγματα έτσι; Μήπως τελικά ο 21ος αιώνας με την παγκόσμια κυριαρχία των πολυεθνικών δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της Γαλλικής επαναστάσεως και της επαναστάσεως των Μπολσεβίκων; Μήπως τελικά ο 21ος αιώνας του «παγκόσμιου χωριού» δεν είναι παρά η φυσική και λογική συνέχεια του οικονομικού διεθνισμού, που όμοια ίδια και απαράλλακτα πρέσβευαν και ο διαφωτισμός
Continue reading →
