«Μακριά από την Πατρίδα:Στις 7 Ιανουαρίου 1919, οι πρώτοι Έλληνες στρατιώτες αποβιβάζονται στην Οδησσό της Ρωσίας … (Σ.Σ. Υπήρχε παλαιά στο Στρατό μας ένα εμβατήριο για τον Στρατό μας, που πολέμησε εναντίον των μπολσεβίκων. Δεν το γνωρίζω ολόκληρο, χάθηκε, λησμονήθηκε … Έλεγε:
Και ο Στρατός μας που πήγε στη Ρωσία,/
πολεμούσε για Ιδανικά, Ιδανικά/
και είχαν πνίξει τους κόκκινους στο αίμα/
δείχνοντας τι θα πει ελευθεριά, παλικαριά…)
Η Μεσημβρινή Ρωσία ήταν τότε ένας τόπος φωτιάς και χάους. Ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος μαίνονταν με σφοδρότητα οι Μπολσεβίκοι είχαν κυριεύσει τις μεγάλες πόλεις όπως η Πετρούπολη και η Μόσχα, αλλά στην ύπαιθρο έβρισκαν αντίσταση από τσαρικούς, Ουκρανούς εθνικιστές και τοπικούς οπλαρχηγούς. Στη μέση αυτής της σύγχυσης, οι μεγάλες δυνάμεις της Αντάντ βρήκαν ευκαιρία να επέμβουν υπέρ των αντικομμουνιστικών δυνάμεων και να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους στη Ρωσία, λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Γάλλος πρωθυπουργός Ζορζ Κλεμανσό ζήτησε από τον Έλληνα πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων στην εκστρατεία της Ουκρανίας, υποσχόμενος σε αντάλλαγμα ευμενή στάση υπέρ των ελληνικών εθνικών διεκδικήσεων σε Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Ο Βενιζέλος, παρά τον προφανή κίνδυνο για τον ελληνισμό στη νότια Ρωσία και τις αβέβαιες προοπτικές, αποδέχθηκε το αίτημα όντας τολμηρός, βλέποντας μια ευκαιρία να ενισχύσει τη διεθνή θέση της Ελλάδας. Continue reading


























