«Βρισκόμαστε, σήμερα, στό τέλος ἑνός κύκλου. Ἀπό αἰῶνες, χωρίς στήν ἀρχή νά γίνη ἀντιληπτό, πολλαπλές ἐξελίξεις κατέστρεψαν στήν Δύσι κάθε φυσική καί νομική τάξι, νόθευσαν κάθε ὑψηλή ἀντίληψι γιά τήν ζωή, τήν δρᾶσι, τήν γνῶσι, τόν ἀγῶνα. Ἡ κίνησις αὐτῆς τῆς πτώσεως, ἡ ταχύτης της, ὁ παραλογισμός της ὀνομάστηκαν πρόοδος. Σήμερα βρισκόμαστε στό μέσον ἑνός κόσμου ἐρειπίων. Τό ἐρώτημα εἶναι τό ἑξῆς: ὑπάρχουν ἄνθρωποι ὀρθοί στά πόδια τους ἀνάμεσα σ᾽ αυτά τά ερείπια; Καί τί πρέπει, τί μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;»
Το παραπάνω κομμάτι που αποτελεί μέρος της σοφίας ενός μεγάλου διανοητή ήταν οπωσδήποτε μπροστά από την εποχή του και περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια μια κατάσταση πνευματικής σήψης που δείχνει να έχει καταβάλει τους μαζανθρώπους κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Ειδικότερα το τμήμα εκείνο που έχει πληγεί περισσότερο από την πανούκλα που βαπτίστηκε πρόοδος όπως γράφει και ο Έβολα, δεν είναι άλλο από τη νεολαία, καθώς κάθε γενιά μοιάζει όλο και περισσότερο απορροφημένη από τα νέα «δεδομένα». Και κάπως έτσι καταλήγουμε στο να βλέπουμε μια νεολαία ακρωτηριασμένη από εθνικές ευαισθησίες αλλά άκρως ευαισθητοποιημένη (και πολλές φορές εξαναγκασμένα ευαισθητοποιημένη) σε θέματα που μελλοντικά θα απειλήσουν την ίδια τη βιολογική υπόστασή της.
Εν ολίγοις, η φυσική τάξη παραβιάστηκε επειδή ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι παιδιά μπορούν και πρέπει να έχουν και ζεύγη που δεν αποτελούν θηλυκό και αρσενικό ζευγάρι, καθώς και επειδή μάθαμε ότι όταν εισρέουν στον ζωτικό σου χώρο οργανωμένα χιλιάδες αλλοδαπών από μακρινές μουσουλμανικές χώρες.
Όλα δείχνουν πως η ανθρωπότητα ή θα επαναστατήσει ή θα σαπίσει μέσα στην εφιαλτική πραγματικότητα των ημερών που έρχονται. Την μοναδική λύση στο αδιέξοδο του καιρού μας εύστοχα την περιγράφει ο Ιούλιος Έβολα με τα λόγια:
«Υπάρχουν δύο τρόποι να ξεπεράσουμε την αστική τάξη. Ο ένας οδηγεί χαμηλότερα προς έναν συλλογικό ανθρωπισμό. Ο δεύτερος είναι να την πολεμήσουμε και να επιβληθούμε. Ο νέος άνθρωπος θα είναι αντι-αστικός, αλλά στη βάση μιας ανώτερης, ηρωικής και αριστοκρατικής αντιλήψεως της ζωής.
Μόνον ο άνθρωπος που έχει κρατηθεί όρθιος μέσα στην εξαγνιστική πυρά η οποία έχει καταστρέψει την ζωή του, είναι ικανός για μια τέτοια επανάσταση, ένας άνθρωπος που θα αρνηθεί να γίνει το όργανο μιας ψευτοαντίδρασης, συνδέοντας έτσι με την εποχή της οικονομίας δυνάμεις και ιδέες που είναι ανώτερες του αστικού κόσμου.
Μόνο με μιαν απόλυτη άρνηση είναι δυνατόν να δημιουργηθούν οι κατάλληλες αμυντικές γραμμές και η σταθεροποίηση μιας θέσεως, από την οποία την κατάλληλη στιγμή θα προχωρήσει η δράση και η ανοικοδόμηση».
