1937 – Το διάταγμα 447 και οι δίκες της Μόσχας
89 χρόνια έχουν περάσει από την έκδοση του περίφημου διατάγματος 447, το οποίο αποτέλεσε εφαλτήριο για τις δίκες της Μόσχας, στις οποίες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν εκατομμύρια πολιτών με την κατηγορία της αντισοβιετικής δράσης. Μέσα σε μόλις δυο έτη, το 1937 και το 1938 συνελήφθησαν πάνω από 1.500.000 πολίτες εκ των οποίων θανατώθηκαν οι 681.692. Ένας κομματικός κομισάριος, ένας υπάλληλος της NKVD και ένας της εισαγγελίας εξέταζαν τις περιπτώσεις και στο σύνολό τους οι κατηγορούμενοι θεωρούνταν ένοχοι ως επικίνδυνοι για το κόμμα και το σταλινικό καθεστώς.
Ανάμεσα στους διάφορους κατηγορουμένους, τεράστιος είναι ο αριθμός αυτών που ήταν στελέχη του κόμματος και της κεντρικής επιτροπής αυτού, καθώς και αντιπρόσωποι στο τελευταίο συνέδριο (17ο). Το επίσης παράδοξο στην όλη υπόθεση, όχι και τόσο βέβαια για αυτούς που γνωρίζουν το ποιόν και την εγκληματική φύση των μπολσεβίκων, είναι ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις υπήρξε ομολογία ενοχής, ακόμη και σε περιπτώσεις εξόφθαλμης αδικίας.
Εις ότι αφορά τους Έλληνες, οφείλουν να θυμούνται το Διάταγμα 447, καθώς ο ελληνικός πληθυσμός της Ρωσίας θεωρήθηκε συλλήβδην ένοχος και η εθνοτική καταγωγή Έλληνας πλέον θεωρούνταν συνώνυμη της αντισοβιετικής δράσης.
Με αυτό το σκεπτικό, στα πλαίσια του Διατάγματος 447, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη, επιμελώς αποκρυμμένη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντο, με τον αριθμό των θυμάτων να αγγίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες. Το σταλινικό καθεστώς δείχνει για ακόμη μια φορά το ανθελληνικό του μένος.
Υ.Γ. : Τουλάχιστον τριάντα οχτώ χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής μεταφέρθηκαν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας (πολύ περισσότεροι απ΄ όσους εκτέλεσαν για αντίποινα οι Γερμανοί στην κατοχή, αλλά για αυτούς κανείς δεν λέει λέξη), απ’ όπου ελάχιστοι επέζησαν των απάνθρωπων συνθηκών καταναγκαστικής εργασίας. Συνολικά, όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα στοιχεία, υπήρξαν τρία κύματα διωγμών των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ενωσης κατά τη σταλινική περίοδο: οι εύποροι που συνελήφθησαν, εκτοπίστηκαν ή εκτελέστηκαν το ’30 ως «Κουλάκοι», μεγαλοαγρότες δηλαδή και άρα «εχθροί του λαού», εκείνοι -μερικές δεκάδες χιλιάδες- που διώχθηκαν το 1937 στην περιβόητη «επιχείρηση 13» με την κατηγορία της υπέρ της Ελλάδος κατασκοπείας (!) και όσοι εξορίστηκαν στη διάρκεια του πολέμου αλλά και το 1949 ως «συνεργάτες των Γερμανών» και «υπονομευτές» του σοβιετικού κράτους.
