
Κάποτε μας έλεγαν πως τα μνημόνια θα σώσουν την Ελλάδα. Μιλούσαν για εκσυγχρονισμό, μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη, για μια νέα αρχή που θα μας έβγαζε στο φως. Μα χρόνια μετά, το μόνο που έμεινε είναι μια χώρα κουρασμένη, με μισθούς παγωμένους, τιμές στα ύψη και μια καθημερινότητα που μοιάζει με ατέλειωτη δοκιμασία. Ο πληθωρισμός μπορεί να φαίνεται χαμηλός στα στατιστικά (2% τον Οκτώβριο, λέει η ΕΛΣΤΑΤ) αλλά πίσω από τον δείκτη κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα. Οι τιμές στα βασικά είδη εκτοξεύονται: η σοκολάτα +21%, ο καφές +19%, το κρέας +10%. Το βόειο έχει γίνει είδος πολυτελείας, και τα νοικοκυριά παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την ανάγκη. Κι ενώ οι μειώσεις σε ελαιόλαδο ή ενέργεια παρουσιάζονται σαν «ανάσα», δεν αγγίζουν ουσιαστικά τον πολίτη. Γιατί η ακρίβεια δεν είναι πια συγκυρία αλλά δομή. Είναι το αποτέλεσμα μιας αγοράς που ελέγχεται από ολιγοπώλια και καρτέλ, που συντονίζουν τιμές, επιβάλλουν όρους και απορροφούν κάθε προσπάθεια ανταγωνισμού.




























