
1 Νοεμβρίου του 2013! Μια συνηθισμένη μέρα, σαν όλες τις άλλες. Όλοι μας αφοσιωμένοι στην κουραστική ρουτίνα της Ελλαδικής,μνημονιακής μας καθημερινότητας, στις σχολές, στην εργασία και τις λοιπές κοινωνικές μας υποχρεώσεις. Μια ρουτίνα που για όλους μας, έσπασε με μια αναπάντεχη και φρικιαστική είδηση, που αναμεταδίδαν ανήσυχες φωνές στους διαδρόμους και έκτακτα τηλεοπτικά δελτία. “Πυροβολισμοί έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Ηράκλειο. Απολογισμός: 2 νεκροί και ένας τραυματίας!”. Σχεδόν δύο μήνες λυσσαλέας πολεμικής και στοχοποίησης, από την πολιτική και δημοσιογραφική αλητεία και ανελέητων διώξεων από τις δυνάμεις καταστολής (και ουχί “ασφαλείας”, όπως οργίλα μας διορθώνουν διάφοροι ηλίθιοι) έφτασαν στο αποκορύφωμα τους. Η αλήθεια ήταν, πως όλοι περιμέναμε το κακό, το θέμα ήταν όμως το πότε. Καθώς πηγαίναμε στην καθιερωμένη μέρα λειτουργίας στα κατά τόπους γραφεία, στις πορείες και τις εκδηλώσεις, πάντα υπήρχε ανοικτό το ενδεχόμενο ενός “γαζώματος” στο πίσω μέρος του μυαλού μας, όχι βέβαια σαν αφορμή για να καμφθεί το ηθικό μας, αλλά σαν έξαρση των αισθητηρίων μας, σαν όξυνση του ενστίκτου μας για την τρέχουσα καθώς και για την ερχόμενη μάχη. Αλλά όλη αυτή η ψυχική προετοιμασία δεν στάθηκε αρκετή, για να απομακρύνει το σοκ που νιώσαμε όταν ακούσαμε την ανατριχιαστική είδηση. Δυο αδερφοί μας πεσμένοι, νεκροί από τις σφαίρες ενός Κόκκινου δολοφόνου! Continue reading →