
Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”
-Η αίθουσα τελετών του Πανεπιστημιακού ιδρύματος ήταν γεμάτη από ό,τι πιο «εκλεκτό» διέθετε η χώρα. Πολιτική ηγεσία, βιομήχανοι και χρηματιστές, διευθυντές τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων. Η εκδήλωση της ημέρας εκείνης είχε ιδιαίτερη σημασία. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι, πολιτικοί αντίπαλοι, που μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ήταν έτοιμοι να βγάλει ο ένας τα μάτια του άλλου, αντάλλαζαν χειραψίες και φιλικά κτυπήματα στον ώμο! Σε ένα σημείο της εκδηλώσεως, που όλοι έλεγαν ότι είχε μεγάλη επιτυχία, ακούστηκαν ξαφνικά κάπου από έξω κάποιοι υπόκωφοι κρότοι. Δεν έδωσε κανένας σημασία. Λίγο μετά η αίθουσα της συνεδριάσεως άνοιξε και ένας καλοντυμένος μεσόκοπος ψιθύρισε κάτι στ’ αφτί ενός από τους επισήμους. Σε λίγα λεπτά οι ψίθυροι είχαν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται και να απλώνεται πάνω από την αίθουσα ένα σύννεφο ανησυχίας. Η ανησυχία στην συνέχεια έγινε φόβος και ο φόβος τρόμος! Κάποιοι είχαν καταλάβει τον χώρο του Πανεπιστημίου. Ποιοι να ήταν άραγε; Την απορία τους ήλθε να λύσει ένας νέος άνδρας με γαλάζιο πουκάμισο, που μπήκε συνοδευόμενος από μία ομάδα συντρόφων του λίγη ώρα αργότερα στην αίθουσα. Δεν είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους με μαντήλια, ούτε φορούσαν κουκούλες. Αντίθετα, είχαν βήμα ίσιο και σταθερό και βλέμμα που κοίταζε ψηλά, που δεν καταδεχόταν καν να κοιτάξει τα πρόσωπα όσων ήσαν συγκεντρωμένοι σε αυτήν την αίθουσα. Ο επικεφαλής της ομάδος, που είχε καταλάβει το Πανεπιστήμιο, μέσα στο οποίο την ημέρα εκείνη βρισκόταν ολόκληρη η εξουσία αυτής της χώρας, ανέβηκε στο βήμα και με σταθερή δυνατή φωνή είπε: Continue reading →