
Ακούσαμε και διαβάσαμε εκατοντάδες υμνολογίες και ζητωκραυγές για τον ένθερμο Ιταλό πατριώτη Ματέο Σαλβίνι (την γενναία στάση του οποίου για την προστασία του Λαού του χαιρετίσαμε και εμείς κατ’ επανάληψη). Ιδού λοιπόν η θλιβερή κατάληξη του παρήγορου δρωμένου που μας έδινε περιθώρια ελπίδας αντιστάσεως: H υπέροχα ρωμαντική και θαραλέα, εν τέλει όμως μεγαλομανής και πανίσχυρη εξουσιομανία του Ματέο Σαλβίνι σε συνδυασμό με τις επάλληλες κινήσεις ελιγμών του Λουίτζι Ντί Μάϊο που αποδείχθηκε ως ο αποφασισμένος και ψυχρός εκτελεστής και νεκροθάφτης της καθωσπρεπικής αλλά αναντίρρητης αντιπολιτευτικής ψυχής του «Κινήματος των Πέντε Αστέρων»», υπήρξε όντως ότι το κάλλιστο και ευστοχότερο για την πλήρη αποκατάσταση του και παγίωση του ασφυκτικού καθεστώτος λιτότητας που επέβαλλε η Ευρωπαϊκή Ένωση (δηλαδή η αμερικανότροπη μερκελική Γερμανία-χωροφύλακας των ΗΠΑ, συνεπώς οι Διεθνείς Επικυρίαρχοι) στην Ιταλία – ενώ το ξεκάθαρο ψυχολογικό και ηθικό δίδαγμα είναι πως χωρίς συμπαγές ιδεολογικό υπόβαθρο στην πολιτική πορεία και δίχως την προσήκουσα επαρκή πληρότητα και σαφήνεια σχετικά με το νόημα και με τις συνέπειες οποιασδήποτε αντιπαραθέσεως με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί με κανέναν άλλο τρόπο να υπάρξει ουσιώδης λύση σε μία χώρα που πραγματικά είναι βυθισμένη «μέχρι τα ρουθούνια» στην κρίση. Προφανώς το Καθεστώς, όπως ήδη συνέβη και στην Ελλάδα ή πιθανότατα θα συμβεί στην Μικρο-Μέγαλη Βρετανία, ήξερε από την αρχή πάρα πολύ καλά τι διεκυβεύτετο, συνεπώς εγνώριζε άριστα πού ήταν το πραγματικό μέτωπο της αφανιστικής πολιτικής μάχης, την οποίαν έπρεπε να κερδίσει παντί τρόπω, ενώ βεβαίως όλοι οι υπόλοιποι παίκτες του παιγνίου ισχύος είχαν πράγματι πλήρη άγνοια. Continue reading →