Tag Archives: Πυξίδα Ιδεών

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”

Ο άνθρωπος είναι αναπόσπαστο συστατικό – δομικό στοιχείο της ίδιας της ζωής, αποτελεί μια δρώσα πτυχή της. Η κυρίαρχη νεωτερικότητα έχει αρνηθεί ολότελα την οποιανδήποτε ιδιαίτερη ανθρώπινη φύση [η περιβόητη θεωρία του «tabula rasa», (λατινική έκφραση του όρου «άγραφος πίνακας») που αναφέρεται στην επιστημολογική θεωρία που ορίζει πως ο άνθρωπος δεν γεννιέται με προϋπάρχουσες, έμφυτες γνώσεις, αλλά η γνώση του αποκτάται μέσω της εμπειρίας και αντίληψης του] ή έχει συσχετίσει αυθαίρετα και ανόητα την ανθρώπινη φύση προς τελείως αφηρημένα χαρακτηριστικά, αποσυνδεδεμένα από τον πραγματικό κόσμο και την ζωντανή εμπειρία. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”

Το ανθρώπινο ον έχει μιαν υλική και μιαν οντολογική πλευρά (δηλαδή εκείνη που αφορά στις αρχές της ύπαρξής του και της συγκρότησης του, στη φύση και στην ουσία του). Η ανάγκη για την αυτοσυντήρηση, προφανώς υπακούει και αντιστοιχεί στην υλική πλευρά της ζωής. Παράλληλα όμως, ο ίδιος άνθρωπος θέτει πολλαπλά ερωτήματα στην ζωή του: σχετικά με τον ρόλο του που προκύπτει επειδή ανήκει σε ένα διακριτό εθνικό σύνολο, σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, σχετικά με τον όποιο και όσο καθορισμό που εξάσκησε επάνω ο εθνικός του πολιτισμός –ο οποίος βεβαίως τον συνοδεύει από την γέννησή του-, δηλαδή για τις εγγενείς αλλά κι επιγενετικές μορφοποιητικές αιτίες της στάσης ζωής του και διαμόρφωσης των αξιολογικών του κριτηρίων. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή

Η συνεπής ιχνηλάτηση της εξέλιξης του Εθνικισμού, εστιάζεται στοιχειωδώς στην κλιμακωτή διαδοχική μελέτη ορισμένων φάσεων και συγκεκριμένων όψεων της Εθνικής Θεωρίας, αρχικά κατά την ιστορικά «κοσμογονική» περίοδο του Μεσοπολέμου, ώστε να ανιχνευθούν οι ποικίλες απόπειρες σύλληψης, τροποποίησης, ανανέωσης, αναπροσδιορισμού και στοιχείωσης του Εθνικού Ιδεώδους και του Εθνικού μας Οράματος, ιδίως από την περίοδο μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ένθεν. Ως όραμα νοείται μια μορφή που λαμβάνει χώρα στην συνείδηση και η οποία δεν απορρέει από τις αισθήσεις, αλλά από την φαντασία, ως προέκταση της βιωματικής εμπειρίας. Continue reading →

Η σημασία του γνωμικού υπερβαίνει την λεκτική του διατύπωση («έπος») και οδηγεί στην δραστική δυνητική ουσία του («έργον»)

Ο γνωστός νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος, πολυμαθής λόγιος και θρησκευτικός ερευνητής, σε συζήτησή του με τον επίσης νεοπλατωνικό φιλόσοφο και μαθητή του Πλωτίνου Ιάμβλιχο, είπε ότι θα μπορούσε να μείνει αμφισβητήσιμο ή αναπάντητο το θέμα της πατρότητος του γνωμικού. Όμως το γεγονός πως έχει αναγραφεί στον ναό του δελφικού Μαντείου βεβαιώνει ότι ειπώθηκε από Θεό και, εν πάσει περιπτώσει, ότι ειπώθηκε με «Θείο φωτισμό». Continue reading →

Η σημασία του γνωμικού υπερβαίνει την λεκτική του διατύπωση («έπος») και οδηγεί στην δραστική δυνητική ουσία του («έργον»)

Χρειάζεται να μελετάμε την διαχρονική προγονική σοφία ως οδηγό ζωής, ατομικής και συλλογικής. Αναφέρουμε συχνά την φράση «Γνώθι σαυτόν», ενώ εν πολλοίς παραγνωρίζεται η ακριβής σημασία της. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα Χρυσή Αυγή

Οι διάφορες σύγχρονες, συχνά αντιφατικές φιλοσοφικές σχολές του νεωτερισμού συμφωνούν σε ένα ζήτημα: ότι υπάρχει μια μοναδική και οικουμενική λύση για όλα τα κοινωνικά, ηθικά και πολιτικά προβλήματα. Η «ανθρωπότητα» νοείται ως το σύνολο των λογικών ατόμων που, μέσω του συμφέροντος, της ηθικής πεποίθησης, της κοινωνίας ή ακόμη και… μέσω του εξουσιαστικού φόβου, καλούνται να συνειδητοποιήσουν την ενότητά τους στην ιστορία. Με αυτή την προοπτική, η ποικιλομορφία του κόσμου προφανώς γίνεται εμπόδιο και όλα όσα διαφοροποιούν τους ανθρώπους πιστεύεται ότι είναι τυχαία ή ενδεχόμενα, ξεπερασμένα ή ακόμη και… επικίνδυνα, κολασμένα. Continue reading →

Κατά το τελευταίο τρίτον του 20ου αιώνος και ενώ ήδη εμφανίζεται και προχωρεί απάνθρωπο και αδίστακτο το πρότυπο «μοντέλο» της «Παγκοσμιοποιήσεως», αρχίζουν πλέον να γίνονται αντιληπτές οι υφέρπουσες εθνοαποδομητικές, σκοταδιστικές και απάνθρωπες ανωμαλίες του μοντέλου της Νεωτερικότητας. Οι δραματικοί αυτοί μετασχηματισμοί της κοινωνίας από την προβιομηχανική στην βιομηχανική και ήδη στην μεταβιομηχανική της φάση, βεβαίως προεκάλεσαν σοβαρότατες κοινωνικές αναταράξεις. Η δημιουργία των εθνικών κρατών και ο πολιτικός έλεγχός τους από την αστική τάξη (που εξετόπισε την Αριστοκρατία) πραγματοποιήθηκε μέσα από σειρά επαναστάσεων και πολέμων, οι οποίοι έφθασαν μέχρις τις αρχές του 20ου αιώνος. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι ο «νεώτερος ευρωπαϊκός δυτικός πολιτισμός», η διαβόητη «Νεωτερικότητα», (της οποίας αποτελούμε ακούσιο και πολέμιο κομμάτι) πρέπει να καταλάβουμε ευρύτερα τι είναι ολόκληρος ο Δυτικός πολιτισμός. Προφανώς δε, για να καταλάβουμε τον δυτικό πολιτισμό, πρέπει να ξέρουμε τι είναι «Πολιτισμός». Η Αναγέννηση (15ος – 16ος αιώνες), όπως είναι γνωστό, ανασυνδέει τις αξίες της κλασικής αρχαιότητας με το κύριο ρεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”

Από όλες σχεδόν τις απόψεις, ο φιλελευθερισμός έχει πραγματοποιήσει πιο αποτελεσματικά ορισμένους στόχους που μοιράζεται με τον μαρξισμό: Την εξάλειψη των συλλογικών ταυτοτήτων, (εθνικών και φυλετικών) και των παραδοσιακών πολιτισμών, την γενικευμένη «απομάγευση» (εξάλειψη κάθε υπερβατικού στοιχείου) και απογοήτευση του κόσμου, καθώς και την εξαναγκαστική οικουμενικότητα του συστήματος παραγωγής. Αντί για την μαρξιστική «δικτατορία του προλεταριάτου» επάνω στις λαϊκές μάζες, προβαίνει σε καθολική «προλεταριοποίηση» των μαζών, που υπόκεινται στους πράκτορες και εισπράκτορες των Διεθνών Επικυριάρχων. Continue reading →

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρυσή Αυγή”

Ο φιλελευθερισμός ενσαρκώνει την κυρίαρχη ιδεολογία του μολυσματικού «κοινωνικού εκσυγχρονισμού» και της σηπτικής αντεθνικής «νεωτερικότητας». Ήταν η πρώτη ιδεολογία των Διεθνών Επικυριάρχων που εμφανίσθηκε ιστορικά και θα είναι η τελευταία που θα εξαφανιστεί. Στην αρχή, η φιλελεύθερη σκέψη τοποθέτησε την αυτόνομη οικονομία εναντίον της ηθικής, της πολιτικής και της κοινωνίας, στην οποία ήταν προηγουμένως ενσωματωμένη ως λειτουργία. Αργότερα, μετέτρεψε την εμπορική αξία σε ουσία της ζωής της Λαϊκής Κοινότητας. Η έλευση της «πρωτοκαθεδρίας της ποσότητας» σηματοδότησε αυτήν την μετάβαση από την οικονομία της αγοράς στις κοινωνίες της αγοράς, δηλαδή σηματοδότησε την γενικευμένη επέκταση των νόμων της εμπορικής ανταλλαγής, (που κυβερνάται και κατευθύνεται από κάποια «αόρατα χέρια»), σε όλες τις σφαίρες της ύπαρξης. Continue reading →