₪ Η Πολεμική Αρετή και ο Θρύλος του Σκεντέρμπεη
Για να αντιμετωπίσει τις συνεχείς εκστρατείες των Οθωμανών, τις προδοσίες των τουρκαλβανών και των παπικών που εποφθαλμιούσαν την πλούσια γη της Ηπείρου, χρησιμοποιούσε στο έπακρον στρατηγήματα και τακτικές “ανορθόδοξου πολέμου”. Εκτεταμένο δίκτυο κατασκόπων. Νυχτερινές επιδρομές στα στρατόπεδα των Τούρκων. Ενέδρες στις εφοδιοπομπές τους. Χρήση δηλητηρίων στα βέλη των τοξοτών του αλλά και για μόλυνση των πηγών. Χρήση της τακτικής “καμένης γης” ώστε τα πολυάριθμα και δυσκίνητα εκστρατευτικά σώματα να μην τρέφονται και να αποτελούν εύκολη λεία στους σκληροτράχηλους πολεμιστές του.
Ο ίδιος δρούσε με μία μικρή, έμπιστη και ταχυκίνητη μονάδα ελαφρά οπλισμένων πεζών και ιππέων καταδρομικά. Γι’ αυτό και η περικεφαλαία του έφερε ως σύμβολο το κεφάλι αρσενικού ζαρκαδιού που ζει στα σκληροτράχηλα βουνά της Ηπείρου-θυμίζοντας έντονα τις περικεφαλαίες των αρχαίων Ελλήνων που διακοσμούσαν με κερασφόρα ζώα και ιδίως το μυκηναϊκό κράνος.
Το κράνος του Θρυλικού Αγωνιστή του Έθνους. Όπως είχε γραφτεί και στο περιοδικό ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: απόρθητο μεσαιωνικό κάστρο του Ελληνισμού κι αιματηρή ταφόπλακα των τουρκικών στιφών.
Μυκηναϊκή τοιχογραφία που απεικονίζει Αχαιούς που βάδίζουν σε μάχη. Το κράνος καλύπτει το πάνω μέρος της κεφαλή του πολεμιστή, χωρίς παραγναθίδες και φέρει κέρατα.
Πάνω από δεκαπέντε εκστρατείες οργάνωσαν για να υποτάξουν το Μεσαιωνικό Αλέξανδρο, οι Τούρκοι. Διασώζεται, πως ο ίδιος ο Καστριώτης με νυχτερινές καταδρομικές επιθέσεις διέλυσε στρατό που αριθμούσε 150.000-200.000 γενίτσαρους με επικεφαλής τον ίδιο το Σουλτάνο Μωάμεθ το Β’ τον Πορθητή το 1466 που πολιορκούσαν το κάστρο του στην Κρούγια.
Το ξίφος και η περικεφαλαία του Αήττητου Έλληνα
Ήταν τρομερός πολεμιστής ο Σκεντέρμπεης. Μία μόνο σπαθιά, μπορούσε να κόψει στα δύο ένα ταύρο ή έναν πολεμιστή. Νέος, όμηρος ακόμα στην ακολουθία του Σουλτάνου έκοψε κυριολεκτικά στα δύο με το τεράστιο σπαθί του, ένα σιδηρόφρακτο ιππότη. Το σπαθί μάλιστα του Ήρωα δεν μπορούσε να το μεταχειριστεί κανένας άλλος. Ο λαός το ήθελε έτσι επειδή ήταν μαγικό. Ήταν ιδιαίτερα βαρύ όμως ακόμα και για την πολεμική τεχνολογία της εποχής και μόνο ο χειροδύναμος και πελώριος απόγονος του Ηρακλέους μπορούσε να μεταχειριστεί.
₪ Επιμύθιο
Ίσως ο πιο αδικημένος από τους τελευταίους Υπερασπιστές της Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας των Ελλήνων. Λησμονημένος και αφημένος να προσβάλλεται η Μνήμη του από τα “εγγόνια” της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: τους ανθέλληνες Αλβανούς.
Άνδρας βγαλμένος θαρρείς από τα Έπη του Ομήρου, την Εποχή των Αρχετυπικών Ηρώων. Πανύψηλος με μεγάλους και φαρδύς ώμους. Χέρια με τρομερή δύναμη και οπλισμένος με όπλα που η λαϊκή μούσα, ήθελε να έχουν μαγικές ιδιότητες. Μύτη γρυπή που μαρτυρούσε τη μακεδονίτικη, αργεάδικη καταγωγή του. Πανέμορφος και Αρειμάνιος σαν αρχαίος θεός.
Ο Θρύλος του Σκεντέρμπεη διδάσκει εμάς τους Εθνικιστές πως οι Φρουρές πέφτουν και δεν παραδίδονται. Μάχονται ακόμα και όταν όλα τα κατακτά ο εχθρός. Μας διδάσκει, πως το ελληνικό ιδεώδες είναι η σωματική ρώμη να συνδυάζεται με Πνευματική Δύναμη. Σώμα και Νους καλλιεργημένα, ασκημένα και μυημένα στις βαθύτερες Παραδόσεις του Ελληνισμού ώστε να πραγματώνεται η πλατωνική προτροπή: η φιλοσοφία να φίλη με την πολιτική. Με το βίο του, ο Γεώργιος Καστριώτης, Ακρίτας και Πρίγκιπας, μας διδάσκει πως όταν ο Έλληνας, έχει δυνατό πνεύμα και σώμα, οργανώνει το κράτος και το στρατό του, τότε ο Εχθρός όσες φορές και με όσους χιλιάδες στρατιώτες σου επιτεθεί θα τον Νικήσεις ακόμα και όταν βρίσκεται στην ακμή του. Όσο και όσα και να μηχανεύονται οι Προαιώνιοι Εχθροί και να συνωμοτούν, το Ιερά Λάβαρα της Φυλής ,θα ανεμίζουν Υπερήφανα και Ελεύθερα.
Ιστορικά η πελώρια αξία και σημαντικότητα του Γεώργιου Καστριώτη αποδίδεται θαυμάσια από το μεγαλύτερο εχθρό του Ελληνισμού που κυρίεψε την Κωνσταντινούπολη. Ο ίδιος ο διαβολικός και μισάνθρωπος Σουλτάνος, που είχε νικηθεί από τον Αήττητο Αετό της Ηπείρου, είχε πει:
“Εάν δεν είχε γεννηθεί ο Σκεντέρμπεης, εγώ θα είχα συνδέσει τον κόλπο της Αδριατικής με την Ενετική Δημοκρατία, θα είχα θέσει το σαρίκι επί της κεφαλής του Πάπα και την ημισέληνο επί του τρούλου του Αγίου Πέτρου”.
