Τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων ημερών με τα πύρινα μέτωπα να πλήττουν όλη την Ελλάδα προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις, σχεδόν όλες όμως έχουν δυστυχώς ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αποφυγή πραγματικής απόδοσης ευθυνών. Στρατιές αφελών με (συχνά γελοίους) συναισθηματισμούς στα social media από την μια και ο κυβερνητικός πολιτικαντισμός από την άλλη ανακαλύπτουν κατά κόρον πλασματικούς ενόχους. Φταίνε τα πεύκα, φταίει η κλιματική αλλαγή, φταίει ο καιρός, φταίνε οι αόρατοι εχθροί της κυβέρνησης, όλα φταίνε εκτός από το ίδιο το σύστημα που επί δεκαετίες καλλιεργεί τις συνθήκες προς την καταστροφή.
Ας πάμε όμως μερικές δεκαετίες πίσω, όταν οι σημερινοί αριθμοί καμένων στρεμμάτων, εστιών φωτιάς και νεκρών ήταν ανήκουστοι. Τότε κάθε επίφοβη δασική έκταση ελεγχόταν από πυροφυλάκια των δασικών υπηρεσιών, μικρούς πυργίσκους εντός των δασών που μπορούσαν να φιλοξενήσουν δασοφύλακες για βάρδιες ολόκληρων ημερών. Από εκεί οι φωτιές εντοπίζονταν εν τη γενέσει τους και μπορούσαν έτσι να αντιμετωπιστούν άμεσα πριν λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Όταν δε οι συνθήκες αύξαναν την επικινδυνότητα τότε σήμαιναν οι καμπάνες των κοντινών χωριών, όχι για άτακτη εκκένωση όπως τώρα αλλά για να κινητοποιηθούν οι κάτοικοι με την κατάλληλη φυσική κατάσταση και γνώση στην αντιμετώπιση του κινδύνου. Ομάδες υλοτόμων, αγρότες, κτηνοτρόφοι, ρητινοπαραγωγοί και ντόπιοι εποχικοί δασοπυροσβέστες, άνθρωποι εξοικειωμένοι με τις δασικές εργασίες και με μοναδική γνώση των τοπικών συνθηκών, βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή αποδίδοντας τα μέγιστα παρά τα ελάχιστα υλικά μέσα. Οι ίδιοι άνθρωποι καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου συνέβαλλαν με τις βιοποριστικές δραστηριότητες τους και στην απαραίτητη διαχείριση του δάσους απομακρύνοντας πλεονάζουσα βιομάζα και διεξάγοντας επιτόπιο έλεγχο κάθε φυσικής και μη μεταβολής.
Όμως το καθεστώς της Μεταπολίτευσης δεν ανέχεται οτιδήποτε υγιές και ωφέλιμο γι’ αυτόν τον τόπο. Το καθεστώς των πολιτικάντηδων για να επιβιώσει απαιτούσε τεράστια κονδύλια αμφίβολης αποδοτικότητας, πελατειακά βολέματα, ακριβοπληρωμένα γαλόνια και σόου στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Πρώτα ήρθε η αστικοποίηση που ερήμωσε την Ελληνική επαρχία γιατί αυτό επέβαλλε το «μοντέρνο lifestyle». Έπειτα, διαχωρίστηκε εν μία νυκτί ο τομέας της πρόληψης από αυτόν της αντιμετώπισης με τον τελευταίο να παραχωρείται πλήρως στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Έτσι, τα πυροφυλάκια άδειασαν, οι ομβροδεξαμενές ανεφοδιασμού εγκαταλείφθηκαν, η δασοφυλακή συρρικνώθηκε και οι τοπικές κοινωνίες αποκλείστηκαν από κάθε προσπάθεια. Οι κάτοικοι, που επί δεκαετίες συνέβαλαν με την δράση και την εμπειρία τους στην προστασία των περιουσιών τους αλλά και του φυσικού πλούτου της χώρας μας, πλέον όχι μόνο δεν αξιοποιούνται αλλά κινδυνεύουν ακόμα και με σύλληψη σε περίπτωση που δεν κάτσουν άπραγοι μπροστά στην καταστροφή.
Σχεδόν όλο το βάρος της αντιμετώπισης πέφτει σε μια Υπηρεσία με ανυπολόγιστη προσφορά εντός του αστικού ιστού αλλά ελάχιστες επιχειρησιακές γνώσεις και εμπειρία στις μοναδικές συνθήκες των Ελληνικών δασών. Τα στελέχη της Πυροσβεστικής είναι εκπαιδευμένα στην προστασία ανθρώπινων ζωών, όχι οικοσυστημάτων, και ως εκ τούτου δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει όταν επι παραδείγματι «περιμένουν την φωτιά» επί του οδικού δικτύου αντί να εφορμούν εντός του δάσους. Για δεκαετίες οι έμπειροι δασοπυροσβέστες έλεγαν χαρακτηριστικά ότι «οι αρβύλες σβήνουν τη φωτιά», οι αρβύλες όμως δεν γράφουν τόσο καλά στις κάμερες όσο τα καναντέρ και τα (νοικιασμένα από ιδιώτες) ελικόπτερα. Έτσι, τα εναέρια μέσα, των οποίων οι δυνατότητες περιορίζονται τραγικά με τις μεταβολές των συνθηκών, μετατράπηκαν από υποστηρικτικό μέσο σε δήθεν πανάκεια. Οι δημοκράτες κατάφεραν το ακατόρθωτο, σπατάλησαν εκατοντάδες εκατομμύρια σε έναν από τους μεγαλύτερους πυροσβεστικούς στόλους και παρ’ όλα αυτά η χώρα γίνεται κάθε καλοκαίρι παρανάλωμα χάρη στην ανικανότητα τους.
Θα περίμενε κανείς ότι έστω αργά, έστω μετά και από τις τελευταίες καταστροφές οι κλεπτοκράτες κυβερνόντες θα έδειχναν κάποια ελάχιστη ευαισθησία για σωτήριες αλλαγές. Θα περίμενε κανείς ότι μετά τις ηρωικές προσπάθειες των κατοίκων στην Εύβοια και αλλού οι κυβερνώντες θα έβλεπαν την ανάγκη για επαναφορά της συνεισφοράς τους στον επιχειρησιακό σχεδιασμό. Όμως όχι, ο Ελληνικός λαός παρακολούθησε στις οθόνες του με το «διάγγελμα» του Μητσοτάκη το αποκορύφωμα του καταστροφικού πολιτικαντισμού. Ακούσαμε τον εγκληματικά αδιάφορο πρωθυπουργό να μας καλεί να «σκεφτούμε τι σώθηκε», μια ατάκα που έκρυβε από πίσω αναίτιες εκκενώσεις περιοχών με αναμενόμενο επακόλουθο την καταστροφή των εγκαταλελειμμένων περιουσιών. Σπίτια που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί με ένα κουβά νερό κάηκαν για να μπορεί ο Μητσοτάκης να αποφύγει τις ευθύνες, του ίδιου και ολόκληρου του συστήματος που εκπροσωπεί, ισχυριζόμενος ότι δήθεν όλα έγιναν για να σωθούν ανθρώπινες ζωές. Εξήγγειλε επίσης επιδοτήσεις εκατομμυρίων για την «Πολιτική Προστασία», ενός φορέα χωρίς καμία εξειδίκευση στην δασοπροστασία που όμως «πουλάει» αυτή την εποχή χάρη στον κορονοϊό. Για τον Μητσοτάκη το σημαντικό είναι να μπορεί να συνεχίσει ο κάθε Χαρδαλιάς να προσποιείται τον στρατάρχη σε βάρος του Ελληνικού λαού στα επίσης καλοταϊσμένα με εκατομμύρια, ΜΜΕ. Την ίδια στιγμή οι δασικές υπηρεσίες παλεύουν να διεκπεραιώσουν το έργο τους με ψίχουλα ((ενδεικτικά για τις εργασίες πρόληψης σε ολόκληρη την Λακωνία διατέθηκαν μόλις… 8000€!) μιας και έχουν την ατυχία να μην διαθέτουν «πολιτικό μέσον».
Τίποτα δεν ξεπλένει λοιπόν την ενοχή του καθεστώτος, ούτε η κλιματική αλλαγή, ούτε τα περιστατικά αλλοδαπών εμπρηστών και σίγουρα ούτε τα… πεύκα που αποτελούν την μοναδική επιλογή για τα ταλαιπωρημένα εδάφη των πληγεισών περιοχών. Η πολιτεία, που υποτίθεται ότι έχει καθήκον να προστατεύει τον Εθνικό πλούτο από κάθε απειλή, έχει επιλέξει να αποδημεί συστηματικά κάθε μηχανισμό αμύνης στο βωμό του πολιτικού (και οικονομικού) κέρδους. Απέναντι σε όλη αυτή την «δημοκρατική» σαπίλα στεκόμαστε οι Έλληνες Εθνικιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Με την Ιδεολογία μας που πρεσβεύει τον πραγματικό σεβασμό προς την Φύση και τους νόμους της (σε αντίθεση με τους… παρα-φύση «οικολόγους») αγωνιζόμαστε για την εγκαθίδρυση ενός αληθινού Εθνικού Κράτους που, απαλλαγμένο από μικροπολιτικά συμφέροντα, θα θεσπίσει έναν νέο ενιαίο φορέα Δασοπροστασίας στον οποίο ο Λαός θα έχει την αρμόζουσα θέση: δίπλα στην Ελληνική Φύση και όχι στην απομόνωση των τσιμεντουπόλεων!
Μ.Σ.
