Με έκπληξη και αρκετή δόση νοσταλγίας, διαβάσαμε πρόσφατα στην Καθημερινή ένα άρθρο σχετικά με μια από τις παλαιότερες κλασικές οικίες του κέντρου των Αθηνών και συγκεκριμένα για εκείνη της οδού Σολωμού στον αριθμό 74, το οποίο ανεγέρθη την δεκαετία του 1920 και αισίως συμπληρώνει τα 100 χρόνια ζωής.
«Ήταν εκείνα τα παλάτσα, τα αρχοντόσπιτα που με δύο, τρεις ή τέσσερις ορόφους αντανακλούσαν ένα ώριμο αστικό γούστο και φλέρταραν με όλα τα στυλιστικά ρεύματα από τη Βιέννη και το Παρίσι. Τα πιο πολλά γκρεμίστηκαν ανάμεσα στο 1955 και στο 1980, έπεφταν χωρίς να τα θρηνούν, ήταν η νομοτέλεια. Αλλά όσα επέζησαν στη μνήμη φωτίζουν και μετά θάνατον τις σήραγγες της αθηναϊκής αστικής ιστορίας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος και συμπληρώνει παρακάτω:
Στην οδό Σολωμού 74, σε έναν πλέον δρόμο σκοτεινό, δίπλα σε μια έξοχη, παραμελημένη, μοντερνιστική πολυκατοικία της δεκαετίας του ’50, αυτή η παλιά τριπλοκατοικία (που παρόμοιές της υπήρχαν δεκάδες) μονολογούσε ένα βουβό τραγούδι. Το άκουγα χωρίς ήχο, μόνο ο κραδασμός χυνόταν στον δρόμο, και είναι αυτό –σκέφτηκα– που ονομάζουμε «ατμόσφαιρα».
Εκείνο που ίσως αγνοεί ο αρθρογράφος, είναι ότι για σχεδόν μια δεκαετία, το αρχοντόσπιτο αυτό «φιλοξενούσε» τα γραφεία της Κεντρικής Διοίκησης της Χρυσής Αυγής και μάλιστα σε μια περίοδο με έντονη εθνικιστική πολιτική δράση μια «ανάσα» από την πλατεία Εξαρχείων…
Στους ίδιους δρόμους πλέον, κυριαρχεί το εμπόριο ναρκωτικών και «ανθεί» η πορνεία, ενώ τίποτα σχεδόν δεν θυμίζει Ελλάδα, στην γειτονιά που συγκεντρώνονταν τρεις φορές την εβδομάδα, δεκάδες Εθνικιστές και στα μπαλκόνια της οδού Σολωμού 74, ανέμιζαν κοκκινόμαυρα λάβαρα με τον Μαίανδρο.
Και ίσως το «βουβό τραγούδι χωρίς ήχο, με τον κραδασμό του να χύνεται στον δρόμο» να είναι το τραγούδι των Χρυσαυγιτών που πράγματι αντηχούσε στην περιοχή κάθε Σάββατο βράδυ: «Εμπρός πάντα Εμπρός, μιας Νέας Δόξας ανατέλλει ο καιρός!»
