Ο Έλληνας συγγραφέας και φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στο έργο του “Από τον 20ο στον 21ο αιώνα, τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000”, είχε προσπαθήσει να αποδώσει μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση με άξονα την Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Στο βιβλίο του αυτό προσπάθησε να ερμηνεύσει το ρόλο που θα μπορούσε και δυνητικά θα έπρεπε να διαδραματίσει η υπό διεύρυνση εκείνη την εποχή Ενωμένη Ευρώπη ως πολιτική οντότητα σε πλανητικό επίπεδο και εξηγεί γιατί η μεγάλη πλανητική και κοσμοϊστορική δυνατότητα της Ευρώπης θα ήταν η Ευρασία. Στο έργο του είχε εν πολλοίς προβλέψει τα τεκταινόμενα των ημερών στην Ουκρανία και τις ευθύνες της Ευρώπης σε αυτά:
“Η Σιβηρία και η Κεντρική Ασία αποτελούν την τελευταία πλούσια σε πρώτες ύλες και αραιοκατοικημένη μεγάλη επιφάνεια μέσα σε ένα πυκνοκατοικημένο πλανήτη. Όποιος πιστεύει ότι η γνώση και η πληροφορία έκανε παρωχημένα τα ζητήματα του χώρου και των πρώτων υλών, απλώς έχει πέσει θύμα της ιδιοτελούς μυθολογίας του κυβερνοχώρου που σήμερα είναι της μόδας. Οι ίδιες οι Ηνωμένες πολιτείες, οι οποίες μέσω των επιστημόνων και των μελλοντολόγων τους εξαγγέλλουν την κατάλυση της ύλης, διατηρούν ταυτόχρονα ένα πλανητικό στρατιωτικό-πολιτικό δίκτυο που τους διασφαλίζει την προνομιακή πρόσβαση προς τους νευραλγικούς πόρους.
Αμερικανοί και Ιάπωνες εκμεταλλεύτηκαν ταχύτητα την εξασθένηση και κατόπιν κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να εισβάλλουν οικονομικά στη Σιβηρία, αρχικά υπό τη μορφή της ανηλεούς αποψίλωσης του δασικού της πλούτου, αλλά έχοντας πάντοτε κατά νου τα τεράστια αποθέματα αρκτικού πετρελαίου και βιομηχανικά-στρατηγικά σημαντικών μεταλλευμάτων. Ωστόσ ο πρώτος μνηστήρας του σιβηρικού και κεντροασιατικού χώρου και του πλούτου του ονομάζεται Κίνα.
Η Κίνα δεν ωθείται προς το χώρο αυτό απλώς και μόνο από μακρινές μνήμες ή βάσιμες ιστορικές αξιώσεις, οι οποίες έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους στις ένοπλες συγκρούσεις με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη δεκαετία του 1960, αλλά από στοιχειακές δυνάμεις. Στους 1,2 δις κατοίκους της σημερινής (1998) Κίνας θα προστεθούν έως το 2030 άλλα 500 εκατομμύρια περίπου και ήδη η διατροφή τους, καθώς μάλιστα ανέρχεται το βιοτικό τους επίπεδο, θα θέσει σε τρομερή διαδικασία τους παγκόσμιους αγροτικούς πόρους. Με τον ίδιο ακριβώς ρυθμό θα αυξηθεί η πείνα για ενέργεια και πρώτες ύλες. Εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων θα βρίσκονται μπροστά σε έναν σχεδόν κενό τεράστιο χώρο, ο οποίος σχεδόν προσφέρει τα πλείστα από όσα χρειάζονται κατεπείγοντως. Ο πειρασμός ή η ανάγκη θα έχουν τέτοια ένταση, ώστε θα κάμψουν κάθε αντίσταση και οι παγκόσμιοι πολιτικοί σχηματισμοί που θα προέκυπταν με άξονα τούτο το επίμαχο ζήτημα, θα άσκησαν ασφαλώς καθοριστική επιρροή στην πλανητική ιστορία του 21ου αιώνα, προπαντώς αν η Κίνα παραμείνει ενιαίο κράτος και προβάλλει ταυτόχρονα αξιώσεις τόσο στον ασιατικό ηπειρωτικό χώρο όσο και στο χώρο του Ειρηνικού Ωκεανού. Μόλις τεθεί μια τέτοια κατάσταση, η Ρωσία θα βρεθεί υπό πίεση και θα αναγκαστεί να αναζητήσει συμμάχους. Αν δε βρει, τότε θα αναγκαστεί να κάνει παραχωρήσεις προς την Κίνα ή και να συμπαραταχθεί μαζί της, οπότε θα δημιουργούνταν ένας πανίσχυρος συνασπισμός. Μια μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία, οφείλει να προσανατολιστεί σε αυτές τις γεωπολιτικές προοπτικές. Ασφαλώς είναι δικαίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιθυμούν τη διασφάλιση της πλανητικής μονοκρατορία τους μεταξύ άλλων με τη συνεχή χαλιναγώγηση ή και τον καταμερισμό της Ρωσίας. Όμως μια ενωμένη Ευρώπη δε θα είχε να κερδίσει πολλά πράγματα, αν εμφανιζόταν ως στρατηγικός τοποτηρητής των Αμερικανών στην Ανατολική Ευρώπη και ως υποστηρικτής όλων των χωριστικων τάσεων μέσα στην επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Η ευρωπαϊκή και προπαντός γερμανική μυωπία, όπως φαίνεται με την υποστήριξη του αμερικανικού σχεδίου για την επέκταση του ΝΑΤΟ ίσαμε τα ρωσικά σύνορα, δε μπορεί παρά να δώσει τροφή σε μια απολύτως θεμιτή δυσπιστία της Ρωσίας και να σπρώξει τη γιγαντιαία ευρασιατική χώρα στην επιθετική απομόνωση ή στην αγκαλιά της Κίνας. Όποιος είναι έστω και επιφανειακά εξοικειωμένος με τη ρωσική ιστορία θα πρέπει να γνωρίζει ότι καμία entente cordiale με τη Ρωσία δεν είναι δυνατή, αν δεν της αναγνωριστεί το δικαίωμα να τηρεί την τάξη στην Καυκασία, στην κεντρική Ασία και σε ολόκληρο το σιβηρικό χώρο.
Η Ευρώπη δε θα είχε να χάσει τίποτε, αν η Ρωσία επιτελούσε με επιτυχία το έργο αυτό, αντίθετα μάλιστα. Και δε θα υπήρχε κίνδυνος ρωσικής ηγεμονίας πάνω σε μια πλούσια και ενωμένη Ευρώπη, ικανή να δρα πολιτικά με ενιαίο τρόπο. Μια τέτοια Ευρώπη δε θα είχε να φοβηθεί τίποτε από τη Ρωσία, ενώ η Ρωσία θα είχε να ελπίζει τα πάντα από μια τέτοια Ευρώπη. Συνάμα στο πλαίσιο μιας μεγαλεπήβολης γεωπολιτικής αναδιάρθρωσης της Ευρασίας θα λύνονταν από μόνα τους ζητήματα όπως η ρωσική επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη και οι αντίστοιχοι φόβοι των λαών”.
Διαβάζοντας τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι η Ενωμένη Ευρώπη, όντας φερέφωνο των αμερικανικών συμφερόντων έχασε τη δυνατότητα να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στο πλανητικό γεωπολιτικό γίγνεσθαι ορίζοντας τις εξελίξεις, δίνοντας νόημα στη δημιουργία της και διασφαλίζοντας την ειρήνη στον Ευρασιατικό χώρο. Αντίθετα έχει την κυρία ευθύνη για τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία και όσο και αν προσπαθεί με σύμμαχο την προπαγάνδα της παραπληροφόρησης να την καλύψει δε γίνεται πιστευτή.
Σ.Σ.
