Τέτοιες ημέρες του 1948 (στις 14 Μαΐου), το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Ισραήλ, με πρώτο πρόεδρο τον Χάιμ Βάιζμαν και πρωθυπουργό τον Δαυίδ Μπεν Γκουριόν.
Η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε το νέο σιωνιστικό κράτος, πριν κι από τις ΗΠΑ ακόμα, ήταν η σταλινική ΕΣΣΔ, στις 17 Μαΐου!
Επισήμως, οι επαφές της ΕΣΣΔ με τους σιωνιστές άρχισαν το 1941, με συνάντηση του τότε προέδρου της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης, Χάιμ Βάιζμαν με τον Σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ιβάν Μάισκι – ο οποίος ήταν Εβραίος. Θέμα της συνάντησης ήταν το μέλλον της Παλαιστίνης. Οι επαφές είχαν θετικό αποτέλεσμα, καθώς στην σχετική έκθεσή του ο Μάισκι έγραψε τα εξής: «Αν η Σοβιετική Ένωση θέλει να ενδιαφερθεί για το μέλλον της Μέσης Ανατολής, είναι προφανές ότι οι προχωρημένοι και προοδευτικοί Εβραίοι της Παλαιστίνης αντιπροσωπεύουν μεγαλύτερη υπόσχεση για μας από τους οπισθοδρομικούς Άραβες».
Στις 14 Μαΐου 1947, ο Αντρέι Γκρομίκο, Σοβιετικός υφυπουργός Εξωτερικών, ανέβηκε στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στην ανάγκη ίδρυσης του Ισραήλ. Στην ομιλία του είπε για τις «συμφορές και τα ανείπωτα βάσανα του εβραϊκού λαού» κατά τη διάρκεια του πολέμου, για «την ανικανότητα της Δύσης να υπερασπιστεί τους Εβραίους» και την κατάσταση των επιζώντων «χωρίς πατρίδα, χωρίς στέγη και χωρίς μέσα διαβίωσης», που εξηγούν, όπως είπε, «την προσδοκία των Εβραίων για τη δημιουργία ενός δικού τους κράτους».
Στη συνέχεια, έριξε τη «βόμβα»: «Η Σοβιετική Ένωση τάσσεται υπέρ ενός ενιαίου εβραιο-αραβικού κράτους με ίσα δικαιώματα για τους Εβραίους και τους Άραβες. Αλλά, αν αποδειχθεί ότι αυτή η λύση είναι ανέφικτη λόγω των ολοένα πιο τεταμένων σχέσεων μεταξύ Εβραίων και Αράβων, η ΕΣΣΔ θα υποστηρίξει τη διχοτόμηση αυτής της χώρας σε δύο ανεξάρτητα κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό κράτος».
Λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Μόσχα και μαζί της όλες οι χώρες του παραπετάσματος, ψήφισαν το σχέδιο διχοτόμησης που αποφάσισε η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.
Ωστόσο, ο Στάλιν δεν περιορίστηκε μόνο στην διπλωματική υποστήριξη του Ισραήλ. Του προσέφερε και τα δύο πράγματα που έχει περισσότερο ανάγκη: ανθρώπους και όπλα.
Το 1946 οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη ήταν μόλις 600.000, δηλαδή το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού, κι έπρεπε οπωσδήποτε ν’ αλλάξουν προς όφελός τους τον συσχετισμό δυνάμεων. Η βοήθεια του Στάλιν ήταν καθοριστική!
Καταρχάς, επέτρεψε σε περισσότερους από 150.000 Εβραίους της Πολωνίας να φύγουν προς τις ζώνες αμερικανικής και βρετανικής κατοχής στη Γερμανία, όπου εγκαταστάθηκαν στα στρατόπεδα των εκτοπισμένων, μην έχοντας άλλη επιλογή από την μελλοντική μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Τελικά, παρά τις βρετανικές αντιρρήσεις, οι παραπάνω μετέβησαν στην Παλαιστίνη.
Επιπλέον, η ΕΣΣΔ υποστήριξε τις επιχειρήσεις παράνομης μετανάστευσης που οργάνωνε η Εβραϊκή Αντιπροσωπεία από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ιδιαίτερα τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Τα δύο τρίτα των Εβραίων που έφτασαν στην Παλαιστίνη μεταξύ 1946 και 1948 προέρχονταν από τις δύο αυτές χώρες.
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ και μέχρι το 1951, κατέφτασαν στο Ισραήλ πάνω από 300.000 Εβραίοι από την ανατολική Ευρώπη, δηλαδή το ήμισυ του συνολικού αριθμού των μεταναστών εκείνης της περιόδου.
Τέλος, ο Στάλιν υποστήριξε τον εκτοπισμό περισσότερων από 700.000 Αράβων Παλαιστινίων από το Ισραήλ και το 1948 η ΕΣΣΔ καταψήφισε την απόφαση 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων.
Σημαντική ήταν και η στρατιωτική βοήθεια του Στάλιν προς το Ισραήλ, ακόμα και πριν από την κήρυξη της ανεξαρτησίας του. Από τον Μάιο του 1947, με εντολή του Στάλιν, η κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία έγινε ο κύριος προμηθευτής οπλισμού αρχικά της εβραϊκής τρομοκρατικής οργάνωσης Χαγκάνα και εν συνεχεία του κράτους του Ισραήλ.
Το 1968, ο αρχισιωνιστής Μπεν Γκουριόν τόνισε ότι «τα σοβιετικά όπλα έσωσαν τη χώρα. Αποτέλεσαν την πιο σημαντική βοήθεια που είχαμε. Χωρίς αυτά, πολύ αμφιβάλλω αν θα είχαμε επιβιώσει τον πρώτο μήνα».
Αυτή ήταν η συμβολή του σταλινισμού, στην ίδρυση του Ισραήλ, προφανώς εις μνήμην του ιδρυτού και των βασικών ηγετών του κομμουνισμού (Μάρξ, Λένιν, Τρότσκυ, Σβερντλώφ, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, κ.λπ.),
