Είχα συμπληρώσει τα 3/5, λόγω ηλικίας και πολύμηνης νοσηλείας τον Σεπτέμβριο του 2023 και περίμενα να αποφυλακιστώ
20 Οκτωβρίου 2023: Τελευταίες ημέρες στην φυλακή; Θα δούμε… Έτσι λέει ο νόμος, αλλά έχουν παραβιάσει τόσους νόμους σε βάρος μου, που ένας ακόμη δεν θα θίξει το απαίσιο προσωπείο τους, το δήθεν δημοκρατικό. Το ένα τρίτο, το έχω συμπληρώσει ήδη από τις 27 Αυγούστου του 2023.
Τα τρία πέμπτα από τις 13 Σεπτεμβρίου, και είμαι ακόμη στην φυλακή, περιμένοντας μια ερμηνεία του συνόλου των ημερών της ποινής μου, προκειμένου να αποφυλακιστώ υπό όρους βεβαίως και αυτό ενώ είναι ακόμη στην αρχή, τέλη του 2023, το εφετείο μας. Αναμένεται, λοιπόν, λογικά να τελειώσει το νωρίτερο τέλη του 2025. Μια δίκη που θα κρατήσει δώδεκα χρόνια, τι είδους δίκη είναι;
Επιστρέφω στην πειθαρχική (κανείς δεν την λέει επίσημα έτσι, αλλά έτσι είναι) φυλακή του Δομοκού. Μέσα σε αυτήν έχουν γίνει ακόμη και δολοφονίες, ενώ και στο διάστημα που ήμασταν εμείς, είδαμε μαχαιρώματα και άγριες συμπλοκές. Η επιλογή της Νέας Δημοκρατίας, με σύμφωνο όλο το πολιτικό κατεστημένο, ήταν να μας πάνε σε αυτές τις φυλακές για να δείξουν ότι είμαστε κοινοί εγκληματίες και όχι πολιτικοί κρατούμενοι. Είναι η ίδια πολιτική, που εφάρμοσε η Θάτσερ με τους φυλακισμένους του IRA, η περίφημη «εγκληματοποίηση» του εθνικού και απελευθερωτικού τους Αγώνα. Δυστυχώς οι φυλακισμένοι της Χρυσής Αυγής, οι περισσότεροι, αυτό το προτιμούσανε. Προτιμούσανε να τους θεωρούν και να τους αντιμετωπίσουν σαν κοινούς εγκληματίες γιατί σαν Χρυσαυγίτες θα είχαν πολύ χειρότερες συνθήκες και αντιμετώπιση. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλοι, εκτός του καθ’ ομολογίαν δολοφόνου Ρουπακιά, είναι σήμερα ελεύθεροι, ενώ όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής παραμένουν στην φυλακή. Στον Δομοκό έμεινα δεκαεπτά σκληρούς μήνες με απαγορεύσεις, ελέγχους, έρευνες στα κελιά κ.λπ. Σε όλους αυτούς τους μήνες δεν ζήτησα από την διεύθυνση των φυλακών το παραμικρό, σε αντίθεση με κάποιους, που παριστάνουν τους ήρωες, δεν ζήτησα ούτε μια ακρόαση.
Χαρακτηριστικά στον ίδιο τον διευθυντή είχα πει ότι δεν πρόκειται να ζητήσω τίποτε ακόμη και το νερό να κόψουνε και ότι το μόνο που θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου είναι η αξιοπρέπεια μου.
Για λόγους υγείας ζήτησα να προμηθευτώ ηλεκτρονικό τσιγάρο. Μου το απαγόρευσαν και κακώς, κάκιστα άρχισα πάλι να καπνίζω και να επιβαρύνω την υγεία μου, πράγμα που με οδήγησε στην Εντατική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, όπου έδωσα μάχη για την ζωή μου επί τρεις ολόκληρους μήνες.
Ήταν τέλη Φεβρουαρίου, όταν διαγνώστηκα με κορωνοϊό. Πυρετό δεν είχα, αλλά το οξυγόνο μου έπεφτε συνεχώς. Ιατρός ούτε με είδε, ούτε με ακροάστηκε, οπότε και θα έκανε εύκολα την διάγνωση ότι έχω βαριά πνευμονία. Την δέκατη ημέρα κατέρρευσα. Γιατί αυτή η καθυστέρηση της μεταφοράς μου στο νοσοκομείο; Όπως πολύ καλά ήξερα, ότι με αφορούσε έπρεπε να λαμβάνει γνώση το Υπουργείο. Από ψηλά, λοιπόν, είχαν πάρει την απόφαση αυτή, η οποία το πλέον πιθανό ήταν να με οδηγήσει στον θάνατο. Για να κρατήσουν τα προσχήματα με πήγανε στο νοσοκομείο την… δέκατη(!) ημέρα, ενώ ανήκα σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Με είχαν με κορωνοϊό επί δέκα ημέρες σε ένα κελί χωρίς φάρμακα αντι-ιικά και αντιβιοτικά.
Στο πρώτο νοσοκομείο που με πήγανε, αυτό της Λαμίας, οι ιατροί δεν με δέχτηκαν, λέγοντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, ότι είμαι στο κατώφλι του θανάτου, και με έστειλαν στην Εντατική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στην Λάρισα, όπου με έβαλαν σε καταστολή, σε τεχνητό κώμα και μου έκαναν τραχειοτομή, προκειμένου να αναπνέω με υποστήριξη μηχανική.
