Category Archives: “ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ”

Όταν σκέφτεται κάποιος την ειδοποιό διαφορά, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την κοσμοθεωρία του Εθνικισμού, τον ιδιαίτερο δηλαδή τρόπο με τον οποίο ο Έλλην εθνικιστής ατενίζει την πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται τις συνθήκες και ερμηνεύει τις πολιτικές και διεθνείς συγκυρίες, ευκόλως καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η βάση της κοσμοθέασης μας είναι καθαρά πνευματική, ιδεαλιστική και υπερβατική. Όχι, ο εθνικιστής δεν διαθέτει υλιστικό πρίσμα, δεν βασίζεται στα υλικά αγαθά, δεν επιδιώκει να κερδίσει «η τάξη του», να υπερισχύσει έναντι άλλης, όπως ακριβώς έκαναν και κάνουν μέχρι και σήμερα οι μαρξιστές. Όπως ακριβώς είχε άλλωστε δηλώσει ο «πατερούλης» του μπολσεβικισμού Λένιν, ερμηνεύοντας τη θεωρία του Κεσιλέ Μαρδοχαίου(Μάρξ): «Η φιλοσοφία του Μαρξισμού είναι ο υλισμός». Ας σταθούμε λίγο σε αυτή την ίδια την έννοια του υλισμού προκειμένου να ψηλαφίσουμε τις διαστάσεις που προσλαμβάνει. Continue reading →

Φορείς μορφοποίησης της κοινής γνώμης. Λειτουργοί της ενημέρωσης. Δίαυλοι επικοινωνίας. Προστάτες των πολιτών από την καθεστωτική διαφθορά. Ελεγκτές των εξουσιών. Αποκαλυπτές σκανδάλων και οικονομικών ατασθαλιών. Σφυρηλατητές της εθνικής συνείδησης. Προστάτες του ελληνικού πολιτισμού. Υπέρμαχοι του ελληνικού λεξιλογικού θησαυρού. Continue reading →

Περιέχει σημαντικό ιστορικό άρθρο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Κατακτητής και Εκπολιτιστής

Continue reading →

Περιέχει σημαντικό ιστορικό άρθρο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Κατακτητής και Εκπολιτιστής Continue reading →

Περιέχει σημαντικό ιστορικό άρθρο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Κατακτητής και Εκπολιτιστής Continue reading →

Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι προκλήσεις των Τούρκων έχουν κατά πολύ αυξηθεί και οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας είναι ιδιαιτέρως τεταμένες. Οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι πλήρως την υποχωρητική πολιτική της Ελλάδας εξακολουθούν να αυξάνουν τις απαιτήσεις τους, προβάλλοντας το σενάριο μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης. Το εύλογο ερώτημα, που δημιουργείται αυτομάτως, είναι τι θα συνέβαινε σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο και πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να νικήσει σε αυτόν. Continue reading →

Ένα ζήτημα φλέγουσας σημασίας, μια ιδέα, ένα εμβατήριο που όλοι λίγο πολύ ψελλίσαμε κατά τη στρατιωτική μας θητεία για τη Βόρεια Ήπειρο, την σκλαβωμένη αδερφή μας, είναι η αφορμή για περαιτέρω ιστορική αναζήτηση και έρευνα. Είχα ακούσει μια ιστορία για έναν παππού, που όταν απελευθέρωναν οι Εύζωνοι τη Β. Ήπειρο, πετώντας παράλληλα τους Ιταλούς στη θάλασσα το 1940, παρακολουθούσε την προέλαση των ελληνικών στρατευμάτων απαθής και ασυγκίνητος. Ένας στρατιώτης τον πλησίασε και τον ρώτησε απορημένος γιατί δεν χαίρεται που απελευθερώθηκε η σκλάβα πατρίδα και εκείνος ατάραχος του είπε λόγια που μόνο η λαϊκή σοφία δύναται να αντιληφθεί και να αφομοιώσει: «Ξέρω, παιδί μου, πως δεν είναι οριστικό, όπως οριστικό δεν ήταν και τις προηγούμενες φορές». Ο νεαρός στρατιώτης πάγωσε για μερικές στιγμές και μετά συνέχισε την πορεία του και τα καθήκοντά του. Αναλογιζόταν όμως συχνά τις κουβέντες του γέροντα. Και έψαξε. Και έμαθε. Continue reading →

«Οι ήρωες διέμενον κατά τας λαϊκάς δοξασίας εις την χώραν αυτήν του θανάτου το δε τυπικόν της λατρείας των υπενθύμιζεν την λατρείαν των χθονίων θεοτήτων. Εθυσίαζον εις αυτούς όχι κατά την ανατολήν της ημέρας, όπως εις τους Ολυμπίους, αλλά κατά το εσπέρας, την ώραν που ο ήλιος κατεβαίνει εις τας σκοτεινάς κατοικίας. Το θύμα που προσέφερον εις τους ήρωας το έστρεφον προς την δύσιν, ο δε βωμός ήτο χαμηλός και μόλις υψώνετο επάνω από το έδαφος, πλησίον ενός λάκκου όπου έρριπτον την κεφαλήν του θυσιαζομένου ζώου (λεπτομερείας περί της λατρείας των ηρώων βλέπε Κ.Φ. Χέρμαν «Έλλην. Αρχαιότητες» τόμος ΙΙ, παρ. 16). Όταν εθυσίαζον επάνω εις τον τάφον του ήρωος, ήνοιγαν οπήν εις αυτόν ώστε το αίμα του θύματος να φθάση δια μέσου της γης εις το μέρος όπου έμενε το ισχυρόν και άφθαρτον όν, του οποίου ήθελον να εξασφαλίσουν την προστασίαν (Παυσαν. 1,4,10). Έτσι οι ήρωες ήσαν δια τους Έλληνας, απλώς οι επιφανέστεροι από τους νεκρούς των περασμένων αιώνων και η λατρεία των, αν και περισσότερον μεγαλοπρεπής, ωμοίαζε με τας τιμάς που κάθε οικογένεια απέδιδε εις τους νεκρούς της». Continue reading →

Τερτσέτης – Πολυζωίδης: Παντοτινοί “φάροι” της Ελληνικής Δικαιοσύνης

«Ποιος είσαι εσύ ώ επίτροπε που ήρθες στη χώρα μας να μας δικάσεις; Είσαι αλλόεθνος. Και για να είσαι αλλόεθνος δεν μπορεί να είσαι δίκαιος. Δεν μπορείς να δικάσεις Έλληνες».

Ξέρεις να λες Ελλάδα στα ελληνικά, μα τίποτε δε νοιώθεις απ’ ό,τι σπουδαίο, μεγάλο και αιώνιο κρύβει τούτη η λέξη στα σπλάγχνα της.

Κατάλαβες τη θέση του εισαγγελέα σε ελληνικό δικαστήριο αλλά δεν έχεις θέση στην ελληνική δικαιοσύνη Επίτροπε. Είσαι εκτός φύσει και θέσει. Θέλεις να δικάσεις Έλληνες με τον πατριωτισμό του Εγγλέζου.

Ο εθνισμός μας, ώ επίτροπε, είναι θεμελιωμένος στα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων που θυσιάστηκαν εις τον αγώνα. Θα ήταν κατάρα Θεού αν εμείς την ημέρα εκείνη της δίκης το ξεχνούσαμε αυτό». Continue reading →

Ανιχνεύοντας την σημασία της λέξεως Ιστορία, θα δει κανείς ότι σημαίνει την επιστήμη που μελετά τα γεγονότα του παρελθόντος. Αυτός είναι ο σύγχρονος ορισμός. Ετυμολογικά προέρχεται από την λέξη ἵστωρ, που σημαίνει κριτής, μάρτυρας, γνώστης, και αυτή από το ρήμα οἷδα και την κατάληξη τωρ. Ως έννοια εμφανίστηκε πολύ νωρίς στην αρχαία ελληνική ιστοριογραφία. Πρώτος ιστορικός, ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος και άξιοι κάτοχοι του τίτλου του ιστοριογράφου, ο Ξενοφών και ο Θουκυδίδης, γνωστοί για το μνημειώδες έργο τους της ιστορικής καταγραφής, στην προσπάθεια τους να αφήσουν πίσω τους όσα συνέβησαν ως κτήμα ες αεί για τις επόμενες γενιές, έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης επιστήμης της Ιστορίας, μιας έννοιας τόσο βάναυσα λοιδορούμενης και τόσο απροκάλυπτα παραποιημένης στην σύγχρονη σκιώδη ελληνική πραγματικότητα. Continue reading →