Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο δικός μας εθνικισμός δεν είναι ο εθνικισμός των σαλονιών. Ο δικός μας εθνικισμός δεν είναι ο εθνικισμός των βαρετών τηλεοπτικών συζητήσεων, των οποίων το πλαίσιο έχει προκαθοριστεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια από στημένους δημοσιογράφους. Ο δικός μας εθνικισμός, δεν είναι συνήθεια αργόσχολων μεσήλικων, μηδέ επάγγελμα καιροσκόπων και τυχοδιωκτών. Ο δικός μας εθνικισμός είναι η Πίστη στην Ράτσα, στο Αίμα, στην Φυλή. Ο εθνικισμός μας είναι η ίδια η Ζωή και γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα, πως η Ζωή είναι αγώνας! Ο δικός μας εθνικισμός είναι πόλεμος. Και πως θα μπορούσε να μην είναι πόλεμος, αφού αυτό μας δίδαξε και μας μεταλαμπάδευσε ο σκοτεινός φιλόσοφος της Εφέσου, ο οποίος περήφανα διακήρυξε πως «Ο Πόλεμος είναι ο Πατέρας των Πάντων.». Ο δικός μας εθνικισμός είναι συγκρουσιακός, καθώς αρνηθήκαμε να γονατίσουμε. Ο δικός μας εθνικισμός σημαίνει επικράτηση, διότι η ήττα σημαίνει σκλαβιά.

Δόθηκαν στη δημοσιότητα τα “πόθεν έσχες” των πολιτικών αρχηγών και των υπόλοιπων πολιτικών για τα οικονομικά έτη 2022 και 2023, γεγονός που αποτελεί την καλύτερη αφορμή ώστε να θιχτούν ορισμένα ζητήματα και να υπενθυμίσουμε στους πάσης φύσεως λασπολόγους, εντός κι εκτός “χώρου” τον λόγο για τον οποίο η Χρυσή Αυγή εκπροσωπεί επάξια τον εθνικισμό όντας το μοναδικό ΓΝΗΣΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ της μεταπολίτευσης. Αρχικά, το κίνημα των Ελλήνων εθνικιστών δεν έχει τίποτε να αποκρύψει. Υπενθυμίζουμε ότι παρά το γεγονός πως πραγματοποιήθηκαν δεκάδες και ενδελεχείς έρευνες στα οικονομικά του κόμματος και όλων των βουλευτών του, δεν βρέθηκε ούτε ένα ευρώ αδικαιολόγητο. Όλα αυτά τη στιγμή που αντισυνταγματικά και με φωτογραφική τροπολογία η Χρυσή Αυγή στερήθηκε την κρατική χρηματοδότηση που δικαιούται και όταν διεξήγαγε όλους τους αγώνες για μία επταετία χωρίς να ζημιώσει το δημόσιο.Επιπλέον, τα όποια διαθέσιμα έσοδα τα μετέτρεψε σε κοινωνικό έργο, δίνοντας στο λαό πίσω τα χρήματα που του ανήκουν και παρέχοντας έτσι ανακούφιση σε εκατοντάδες χιλιάδες συνέλληνες με τα συσσίτια σε όλες τις λαϊκές γειτονιές. Για πρώτη φορά οι Έλληνες, οι οποίοι τσακίστηκαν από την μνημονιακή κρίση βρήκαν δίπλα τους έναν συμπαραστάτη και όχι ένα κόμμα της κλεπτοκρατίας που τον δίκασε σε ανέχεια και φτώχεια με νόμους και τροπολογίες που ψήφισε κατόπιν υπόδειξης των Βρυξελλών.

Έχουμε κουραστεί να ακούμε και να διαβάζουμε για την επάνοδο, επιστροφή ή αναγέννηση σχηματισμών οι οποίοι θα αναμετρηθούν με το σύστημα και θα το “τελειώσουν”. Φθαρμένα πρόσωπα, κομματίδια-σφραγίδες, διαδικτυακά υποπροϊόντα με πατριωτικό περιτύλιγμα έχουν κατακλύσει τον απόλυτα ελεγχόμενο ψηφιακό κόσμο και υπόσχονται ανατροπές, εκλογικές εκπλήξεις, φανταστικά ποσοστά, δεκάδες έδρες, την ίδια στιγμή που στην κοινωνία είναι ανύπαρκτοι και αδυνατούν να οργανώσουν μια στοιχειώδη εκδήλωση με επιτυχία. Η στάση της Χρυσής Αυγής υπήρξε ΑΝΕΚΑΘΕΝ επιφυλακτική και ενάντια σε κάθε όψιμη απόπειρα που στοχεύει στην εκμετάλλευση ενός επίκαιρου γεγονότος ή στην δεδομένη κυβερνητική φθορά, γιατί τα παραπάνω δεν αποτελούν στοιχείο σοβαρής πολιτικής, αλλά την ουσία του καιροσκοπισμού αφού η ενασχόληση με τα κοινά δεν θέτει ως βάση ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΞΙΑΚΟ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ παρά μόνο το ατομικό συμφέρον. Επομένως τις ραγδαίες εξελίξεις που ευαγγελίζονται οι κάθε λογής σωτήρες της συμφοράς και τα brand name του “χώρου” (που με λύσσα πολεμούσαν και πολεμάνε τη Χρυσή Αυγή) έχουμε κάθε δικαίωμα να τις κρίνουμε με βάση τη δική μας ιδεολογία και όχι με τα ψηφοθηρικά τους κριτήρια. Για το λόγο αυτό θέτουμε μερικούς προβληματισμούς, απευθυνόμενοι σε όσους δεν έχουν καταλάβει το βρόμικο παιχνίδι που παίζεται πίσω από την πλάτη τους και αναρωτιόμαστε:

Η «Δίκη των Πρωταιτίων» το 1975 παρουσιάστηκε ως «θρίαμβος της Δημοκρατίας». Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν η πρώτη πράξη ενός καθεστώτος που γεννήθηκε μέσα από την παραβίαση του Συντάγματος και την χειραγώγηση της Δικαιοσύνης.

Η Ελλάς πλέον βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, και κοινωνική και εθνική με κύριους υπαίτιους τους κυβερνώντες αυτού του τόπου. Πως είναι δυνατόν οι πολιτικάντηδες να αισθάνονται υπεύθυνοι απέναντι στην Μητέρα Ελλάδα, την στιγμή που οι ίδιοι ελέγχονται από τον διεθνή σιωνισμό; Βέβαια δεν φταίνε όμως αποκλειστικά οι πολιτικοί, φταίει και ο λαός που αδιαφορώντας για το μέλλον της Πατρίδος του και της Φυλής του, ξεπουλά κάθε ελπίδα για μια Μεγάλη Ελλάδα, με μια ψήφο.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο του πελατειακού κράτους ανθεί διαχρονικά. «Τζάκια» και κληρονόμοι επιβίωναν και επιβιώνουν χάρη στα πελατειακά τους δίκτυα και στις σύστοιχες πρακτικές: διορισμοί, μεταθέσεις, αναθέσεις σε φίλους, μια κατάσταση αλληλεξάρτησης η οποία έχει διαποτίσει όλα τα στρώματα της αστικής δημοκρατίας, σε βαθμό που να θεωρείται αναμενόμενη «παθογένεια» τα διαχρονικά και πάσης φύσεως σκάνδαλα.

Και βγαίνει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας (τρομάρα του) σε ζωντανή μετάδοση στην κρατική τηλεόραση και τι μας λέει; Ότι δεν υπάρχει σε μάχιμη μονάδα/φρεγάτα του Ναυτικού ούτε ένας κληρωτός. Ότι οι καλύτερα επανδρωμένες μονάδες μας είναι τα πολεμικά μουσεία με πληρότητες πάνω από 300% και 400%. Ότι τι να κάνει και ο καημένος ο υπουργός (ναι, έτσι ακριβώς το είπε, ο καημένος ο υπουργός, λες και τον έχουμε βάλει με το ζόρι στη θέση αυτή), που αν τολμήσει να υπογράψει μία μετάθεση κληρωτού σε μάχιμη μονάδα τον παίρνει τηλέφωνο μέχρι κι ο Αρχιεπίσκοπος (!) για να του ζητήσει ρουσφέτι. Και τι να απαντήσει ο καημένος ο υπουργός, πως θα μαζέψει τα ψηφαλάκια της επανεκλογής του, έτσι εύκολα βγαίνεις βουλευτής; Θέλει κόπο, θέλει αγώνα, θέλει υποσχέσεις που έχει υποχρέωση να τηρήσει, δημιουργεί υποχρεώσεις που πρέπει να ικανοποιήσει για να μπορέσει να ξαναγίνει υπουργός και να μας λέει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα.