Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μια πρόχειρη περιήγηση στο διαδίκτυο και στις αναρτήσεις κορυφαίων υπουργών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκεί για να αντιληφθεί ακόμη και ο φανατικότερος υποστηρικτής αυτής της κυβέρνησης ότι το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη αποτελεί μια καθαρά επικοινωνιακή φούσκα. Εάν η απειλή γενικευμένης σύρραξης και εξάπλωσης του πολέμου σε παγκόσμιο επίπεδο δεν ήταν τόσο ορατή, θα μπορούσαμε να μιλάμε για φάρσα. Δυστυχώς, όμως, η σοβαρότητα των εξελίξεων δεν αφήνει περιθώρια για αστεϊσμούς — κάτι που μόνο η ελληνική πλευρά φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί, αφού η εξωτερική πολιτική που ασκεί (και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο την ασκεί) αποδεικνύει την παντελή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου, εθνικής ενσυναίσθησης και σοβαρότητας.

Είναι πλέον αποδεκτό ότι η Νομική Επιστήμη τελεί στην υπηρεσία της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού. Διότι έχει τόσο πολύ αλλοιωθεί ο σκοπός της ώστε πλέον δεν ομιλούμε για Επιστήμη, αλλά για ένα στρατευμένο σύστημα νόμων που επιβάλλεται από παράγοντες οι οποίοι αποδομούν Αξίες και Αρχές.

Είναι κολοσσιαίο το χάσμα που χωρίζει τον εσμό των φιλελεύθερων και μπολσεβίκων καιροσκόπων, από τους Εθνικιστές και δη τους Χρυσαυγίτες, εις ό,τι αφορά την πίστη σε Ιδέες και την αυτοτελή πολιτική συγκρότηση. Δίχως εξαρτήσεις από άνομα συμφέροντα, υπερβαίνοντας τον «πειρασμό» της εύκολης λύσης, της υποταγής στο κατεστημένο ακόμα και με μια υπογραφή – «δήλωση μετανοίας», ο Ιδρυτής του λαϊκού Εθνικιστικού κινήματος παραδίδει μαθήματα αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας σε έναν κόσμο γραικύλων και ψοφοδεών κουρασμένων, μέσα από τις πιο σκληρές δοκιμασίες. Με γελοίες, καταχρηστικές και νομικά άκυρες αιτιάσεις παραμένει όμηρος ένας άνθρωπος που θεωρητικά διεκδικεί την αθωότητα του σε μια δίκη που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη.

33 λείψανα εκτελεσμένων για εσχάτη προδοσία, συνεργατών των Βουλγάρων βρέθηκαν στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστό σε όλους πως το προδοτικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ συνεργάστηκε με τους Βουλγάρους για να υπάρξει απόσχιση τμημάτων της Ελληνικής επικράτειας και προσάρτηση τους στο Ανατολικό Μπλοκ, ακόμα και μετά την αντίθετη εντολή του πατερούλη Στάλιν με το «ΣΒΑΡΝΟΥΤ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ» που όμως δεν εισακούστηκε. Σκάβουν καθημερινά όλο και πιο βαθιά, με κρυφό σκοπό να φτάσουν στην Κίνα και να πετύχουν ένωση τους με τους εκεί Συντρόφους τους.

Στις συνθήκες της διαμορφούμενης εγχώριας (εξαμβλωματικής) μαζικής δημοκρατίας δεν αρκούσε πια ο διορισμός των «ημετέρων», των οποίων η ανέχεια τους έκανε να αισθάνονται ευγνωμοσύνη για την εύνοια. Εκτός από τον διορισμό, εκτός από τη δανειοδότηση, εκτός από τη μεσολάβηση, το πελατειακό παιχνίδι έπρεπε τώρα να παιχθεί σε επίπεδο όχι μόνο «κλάδων», αλλά και «μαζών», στο επίπεδο ψευδοϊδεολογικής δημαγωγίας με την αρωγή των νεοφανών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο λαϊκισμός, ο οποίος ενδημεί σε κάθε σύγχρονη μαζική δημοκρατία, συγχωνεύθηκε με τα πατροπαράδοτα κοινωνικά και ψυχολογικά γνωρίσματα του επιχώριου πελατειακού συστήματος, και έτσι προέκυψε μια κατάσταση, στην οποία η δημαγωγία ήταν αναπόδραστη γιατί την επιθυμούσαν ακριβώς εκείνοι προς τους οποίους απευθυνόταν, πιστεύοντας ότι, αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να τη χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση. Καθώς οι πελατειακές ανάγκες έπρεπε τώρα να ικανοποιηθούν σε καταναλωτικό επίπεδο ανώτερο απ’ τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, η συγκεκριμένη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η οποία όπως είδαμε, ήταν εξαρχής αντιοικονομική, κατάντησε να αποτελέσει το βασικό εμπόδιο στην εθνική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη – κάτι παραπάνω μάλιστα: έγινε ο αγωγός της εκποίησης της χώρας με μόνο αντάλλαγμα τη δική της διαιώνιση, δηλαδή τη δυνατότητα της να προβαίνει σε υλικές παροχές παίρνοντας παροχές ψήφου. Ακόμα και η απλούστερη σκέψη και γνώση φανερώνει ότι εθνική ανάπτυξη μπορεί να γίνει μόνο με την αύξηση των παραγωγικών επενδύσεων, δηλαδή με τον αντίστοιχο περιορισμό της κατανάλωσης, προ παντός όταν τα καταναλωτικά αγαθά η χώρα δεν τα παράγει αλλά τα εισάγει, και για να τα εισαγάγει δανείζεται, δηλαδή εκχωρεί τις αποφάσεις για το μέλλον της στους δανειοδότες της.

Διαβάζοντας την ιστορία της πολιτικής σκηνής στην σύγχρονη Ελλάδα της μεταπολίτευσης, δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί την δυσωδία που αυτή αποπνέει. Η δυσωδία αυτή οδήγησε και στο γκρέμισμα των όποιων πιθανών γεφυρών προσπαθήσαν πολιτικάντηδες να ρίξουν προς εμάς. Αυτή η στάση μας χρόνια μετά, στην εποχή του θανάτου του πολιτικαντισμού μας δικαιώνει, αλλά και να μην το έκανε δεν θα είχε σημασία, αφού για εμάς είναι θεμελιώδους σημασίας η έννοια της Τιμής.

Στο τέταρτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διεξήχθη στις 30 Ιουνίου του 1996, εκλέχθηκε νέος πρόεδρος ο Κώστας Σημίτης με 2.732 ψήφους έναντι 2.324 του αντιπάλου του Άκη Τσοχατζόπουλου σε σύνολο 5.111 σύνεδρων. Ήταν η αρχή της διεφθαρμένης εποχής του εκσυγχρονισμού, η οποία σημαδεύει ακόμη και τώρα αρνητικότατα την χώρα. Τεράστιο το καταστροφικό έργο που προκάλεσε στην πατρίδα μας αυτός ο «γενάρχης» του εκσυγχρονισμού, του οποίου την μνήμη «τιμούν» μεταθανάτια όλα τα υποκείμενα του μεταπολιτευτικού νεοεκσυγχρονισμού.

Επί ημερών Μπάιντεν και πολύ πριν από τις αμερικανικές εκλογές, η ΝΔ πρόβαλε, προώθησε, επέβαλε και κατοχύρωσε νομικά με κατεπείγουσες κοινοβουλευτικές διαδικασίες τον γάμο των ομοφυλοφίλων και μια σειρά από σχετικές ρυθμίσεις με τις οποίες, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, έβαζε τέλος στην «τυραννία της πλειοψηφίας».

Οι εξελίξεις στον χώρο της λεγόμενης ακροδεξιάς, κάτω από την στέγη της οποίας βρήκαν καταφύγιο τα αποτυχημένα στελέχη κομμάτων και αποκομμάτων, επαγγελματίες «ιδεολόγοι», αριβίστες και τυχάρπαστοι που παριστάνουν τους μεγαλοπαράγοντες, μόνο έκπληξη δεν πρέπει να αποκαλούν σε όσους έχουν ασχοληθεί έστω και ερασιτεχνικά με την πολιτική, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι από την μεταπολίτευση κι έπειτα, όλα τα λεγόμενα ακροδεξιά σχήματα είτε απορροφήθηκαν από τα καθεστωτικά κόμματα, είτε διαλύθηκαν για να ενσωματωθούν σε ένα μεγαλύτερο «πατριωτικό σύνολο (την ΝΔ δηλαδή) είναι ένας κανόνας τον οποίο ουδείς θέλει να παραβιάσει. Οι μόνοι που το τόλμησαν, το κατάφεραν και επέμειναν στην αιρετική αυτή επιλογή τους είναι αυτοί που σήμερα υφίστανται ανηλεείς διώξεις.