Ευθύς αμέσως μετά την αναθεώρηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, οι φορείς του βουλγαρικού μεγαλοϊδεατισμού άρχισαν να προσανατολίζονται στην εκδήλωση ενός ένοπλου κινήματος κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η βουλγαρική «ΕΜΕΟ» σταδιακά μετεξελίχθηκε από προπαγανδιστικός φορέας σε συντονιστικό μηχανισμό, ο οποίος επιδόθηκε σε οργανωτική εργασία, καλλιεργώντας πρακτικές προϋποθέσεις για μια εξέγερση. Παρότι οι αναταραχές του 1902 δεν είχαν την έκταση και το αποτέλεσμα που προσδοκούσε η βουλγαρική πλευρά, η «ΕΜΕΟ» επέμεινε στην πρόταξη της δυναμικής τακτικής, σε μια προσπάθεια διεθνοποίησης του ζητήματος, ώστε να προκληθεί μια ουσιαστική παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, σύμφωνα με τα βουλγαρικά συμφέροντα. Στις αρχές του 1903 βρίσκονταν στο εσωτερικό της Μακεδονίας τρεις χιλιάδες περίπου κομιτατζήδες, γεγονός που ενίσχυε την καχυποψία των Οθωμανικών Αρχών. Η κατάσταση οξύνθηκε τον Απρίλιο του 1903, όταν οι Βούλγαροι προέβησαν σε εκτεταμένες δολιοφθορές στην Θεσσαλονίκη. Ανατίναξαν μάλιστα και το γαλλικό ατμόπλοιο «Γουαδαλκιβίρ», το οποίο ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι και εξαπέλυσαν ένοπλες επιθέσεις στο κέντρο της πόλης.
