Το τζιχαντιστικό κίνημα αποτελείτο πάντα από διάφορα επί μέρους συστατικά κινήματα και ποτέ δεν είχε μιαν ενοποιημένη ιδεολογία, θεολογία ή ένα αποσαφηνισμένο επιχειρησιακό δόγμα. Ενώ πολλές ισλαμιστικές ομάδες λειτουργούν σαν ονομαστικά υποκαταστήματα τύπου «franchise» και δρουν υπό το όνομα του Ισλαμικού Κράτους ή της διαβόητης Αλ Κάϊντα, οι δραστηριότητές τους παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητες και συνεπώς είναι ολότελα αμετάβλητες και ανεπηρέαστες από τυχόν απώλειες που υπέστησαν οι δύο κορυφαίοι «βασικοί οργανισμοί» του παγκοσμίου ισλαμιστικού κινήματος. Αυτό το ιδιάζον «αποκεντρωμένο μοντέλο» σημαίνει ότι οι τζιχαντιστές μαχητές εξακολουθούν να συναποτελούν ένα πλέγμα από απειλές, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, οπότε οι εκάστοτε δυνάμεις ασφαλείας των εθνών πρέπει να διατηρήσουν αμετάβλητη την παρουσία και την πίεσή τους και στα δύο αυτά επίπεδα, ώστε να αναχαιτίσουν επαρκώς τις μελλοντικές επιθέσεις. Continue reading
