Ο Αύγουστος στην Ελλάδα είναι μια στάση μέσα στον χρόνο, είναι ο μήνας της Παναγίας και ίσως ο πιο βαθιά ορθόδοξος μήνας. Είναι χαρακτηριστικό, ότι για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχει θρήνος αλλά λαμπροί εορτασμοί, κι αυτό το ξέρει ο λαός μας καλά, γι’ αυτό και γεμίζουν τα ξωκλήσια, τα μοναστήρια, τα προσκυνήματα. Ιδίως για όσους συμπατριώτες μας ζουν στα όρια, οι παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου δεν είναι τυπικές, είναι ειλικρινείς εκκλήσεις για για υγεία, για παρηγοριά και ελπίδα. Μητέρες που δεν ξέρουν αν θα έχουν πετρέλαιο τον χειμώνα, παππούδες που μεγαλώνουν τα εγγόνια τους με 400 ευρώ, Έλληνες κάθε ηλικίας που νιώθουν ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο. Οι περίφημες επιδοτήσεις βρήκαν τελικά άλλους αποδέκτες και γύρω μας η Πατρίδα αλλάζει γοργά. Παντού ξεφορτώνονται άνθρωποι που δεν έχουν ρίζες εδώ, ενώ σε κάποια αστικά κέντρα ήδη κυριαρχούν.
