Η Βυζαντινή αυτοκρατορία μετά το θάνατο του Βασιλείου του Β’ (1025 μ.Χ.) εισέρχεται πλέον σε μια μακρά περίοδο παρακμής από την οποία δεν μπόρεσε να ανακάμψει, παρά μόνο να δώσει κάποια δείγματα περιορισμένης αναλαμπής πριν την τελική κατάρρευση. Αποτέλεσμα αυτής της παρακμής ήταν πρώτα η κατάληψη της Πόλης από τους Σταυροφόρους (1204 μ.Χ.) και αργότερα από τους Οθωμανούς (1453 μ.Χ.). Χωρίς να λείπουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, βασιλείς που αγωνίσθηκαν για τη σωτηρία του κράτους, η καταστροφική πολιτική των αδιάφορων αυτοκρατόρων υπερίσχυσε. Continue reading
