Ήταν 27 Σεπτεμβρίου του 1905 στην κεντρική πλατεία του Μοναστηρίου οι Τούρκοι σπρώχνουν έναν υπερήφανο αντάρτη. Τέτοια είναι η όψη και η παλικαριά του που θα νόμιζε κανείς ότι κάποιος αρματολός του 21 μπέρδεψε το νήμα της ιστορίας. Είναι ο θρυλικός καπετάν Κώττας, ο «Αετός των Κορεστίων», που επί 8 χρόνια χτυπούσε τους Τούρκους και τόσο τον έτρεμαν οι Βούλγαροι ώστε δεν τολμούσαν να τον πλησιάσουν στα ίσια, μα όλο προσπαθούσαν να τον πάρουν με το μέρος τους ενώ κατεργάζονταν την δολοφονία του. Τον οδηγούν στο ικρίωμα όπου ανεβαίνει εθελούσια αρνούμενος να πεθάνει δέσμιος. Εκεί, αφήνει την τελευταία του πνοή φωνάζοντας «Ντα Ζίβι Γκρτσια!» (Ζήτω η Ελλάδα!), στην μόνη γλώσσα που γνώριζε. Από κάτω ο βουλγάρικος όχλος αποθεώνει τις οθωμανικές αρχές ενώ τα Ελληνικά σπίτια ξεχειλίζουν από οργισμένο θρήνο. Σύμφωνα την επίσημη ιστορική καταγραφή ο ήρωας κρεμάστηκε. Όμως, οι μαρτυρίες των συντοπιτών του λένε πως ήταν τέτοια η λύσσα των Βουλγάρων στο άκουσμα της έσχατης φράσης του απροσκύνητου «Γραικομάνου», ώστε έκοψαν το σχοινί της θηλιάς και έκαψαν ζωντανό τον «παππού Κώττα» (όπως τον αποκαλούν μέχρι σήμερα στη Ρούλια).
