Η μεταπολεμική κατάσταση «διαλείπουσας κρίσης» κατά την ψυχροπολεμική περίοδο, καθορίσθηκε όχι μόνον από την αξιοπερίεργη ανικανότητα του (αξιοθαυμάστου καθ’ όλα τα άλλα, στην εμμονή, ικανότητα και πίστη), Παγκοσμίου Ιουδαϊσμού να συνθέσει ο ίδιος την απαιτουμένη ενότητά του, αλλά και από την ιδιάζουσα ανυπομονησία μεγεθύνσεως του νεοδμήτου ισραηλινού μεταπολεμικού κράτους, που ενεφανίσθη ανίκανο να αποδεχθεί μιαν υπομονετική στάση απέναντι των οργίλων και επιθετικών γειτόνων του. Επίσης το νεόδμητο σιωνιστικό κράτος, εμφορούμενο εντόνως από τα μεσσιανικού χαρακτήρος οράματά του, δυσφορούσε με μια θέση στο παγκόσμιο σκηνικό σαφώς περιφερική, απόλυτα όμως συμβατή σε γενικές γραμμές με την Παγκόσμια Αυτοκρατορία του Κεφαλαίου, η οποία επεβλήθη μεταπολεμικώς με δραματικό τρόπο από την Διεθνή Πλουτοκρατία και τις υποτακτικές της δυνάμεις του φιλελευθερισμού. Αυτές οι εσωτερικές αντιφατικές δυναμικές, καθώς και οι πολυεπίπεδες αντινομίες παρήγαγαν και συνετήρησαν αμείωτο το περί του πρακτέου πρόβλημα της διεθνοπολιτικής σκηνής. Continue reading
