Συλλογικές οντότητες όπως το ‘’έθνος’’, η ‘’φυλή ‘’, η ‘’κοινωνία’’ και η ‘’ανθρωπότητα’’, αναδεικνύονται ως ‘’μυστικές προσωπικότητες’’ οι οποίες απαιτούν την απόλυτη υπακοή των ανθρώπων που τις αποτελούν, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούν το μίσος και την εμπάθεια, εις το όνομα της (ιακωβίνικης στην προέλευση) ‘’ελευθερίας’’, κατά εκείνων των προσώπων στα οποία, την εποχή της παράδοσης, αναγνωρίζονταν η αρχή της υπακοής και της ευπείθειας ως πρωτίστως ιερή και όχι ως προϊόν κοινωνικής σύμβασης. Αυτή η ‘’κυριαρχία της συλλογικότητας’’ δεν περιορίζεται απλά σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, παρά διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία και στον χώρο του πνεύματος και της κουλτούρας. Η εμμονή στην ιδέα ότι η κουλτούρα και το πνεύμα δεν αποτελούν (ή ορθότερα, δεν πρέπει να αποτελούν) αφιλοκερδείς μορφές δράσης ικανές να εξυψώσουν το υποκείμενο, αλλά ότι έχουν αντίθετα γίνει μορφές εκδήλωσης του συλλογικού αισθήματος, διακηρύσσει εμφατικά την ηθική ότι ο νους καθίσταται χρήσιμος εφόσον πειθαρχεί στο (κοινωνικό) σώμα. Έτσι, λοιπόν, κατά τα νεωτερικά ιδεολογήματα των τελευταίων αιώνων, η προσωπικότητα οφείλει πρώτα να δηλώνει ως στοιχείο της ταυτότητας του , την κοινωνική ομάδα, την γη ή τον λαό στον οποίον ανήκει, όπως ακριβώς συνέβαινε με την λατρεία του τοτέμ, στις πρωτόγονες κοινωνίες (δηλαδή την θηλυκή, ‘’γήινη’’ αρχή που ένωνε τα μέλη της φυλής). Continue reading
