Tag Archives: εχθροί

Μέρος 6

Οι απώτερες καταβολές των Αβάρων, ασπόνδων εχθρών της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους, ευρίσκονται στις στέπες της Μογγολίας. Οι Άβαροι της Ευρώπης δεν ήσαν μία «συμπαγής» φυλετική ομάς κοινής καταγωγής και [Πλαίσιο κειμένου: πρώτος νομαδικός λαός ο οποίος σχημάτισε ισχυρή φυλετική ένωση στην κεντρική Ασία, τη «Μεγάλη Ορδή Σάκα» (Μα-αάκα-τα, Ma-Saka-ta), της οποίας την ονομασία οι Ελληνες απέδωσαν ως «Μασσαγέτες». Ακολούθησαν άλλες νομαδικές ενώσεις, όπως οι Βού Σούν, Χσιούνγκ Νού. Γιούε Τσι και Σιέν Πι έως την εμ-φάνιση των Ζουάν Ζουάν (Αβάρων). Οι καταβολές των Αβάρων βρίσκονται στις στέπες της Μογγολίας. Οι Αβαροι της Ευρώπης δεν ήταν μία «συμπαγής» φυλετική ομάδα με κοινή καταγωγή και]  γλώσσης, αλλά μία ένωση («ομοσπονδία») φυλών και φύλων ποικίλης προελεύσεως. Τα δύο βασικά «συστατικά» της αβαρικής ενώσεως ήσαν : Continue reading →

Μέρος 5

Τις ποικίλες αρχέγονες μετακινήσεις ινδοευρωπαϊκών φυλετικών ομοσπονδιών στην Κεντρική  και Νότιον Ασία, έως την εμ­φάνιση των γνωστών μας Αβάρων (άλλως καταγεγραμμένων στις κινεζικές πηγές ως  Ρουράν ή Ζουάν – Ζουάν), ηκολούθησαν και άλλες νομαδικές ενώσεις, όπως οι Βού Σούν (Wusun / Wū-sūn), οι Χσιούνγκ Νού (ή Σιονγκ-νου), οι Γιούε Τσι (ή Γιουετσί ή  Ροουτσί) και οι Σιανμπέϊ ή Σιέν Πι (Xianbei / Hsien-pi).  Στον ευρύτερον χώρο της Κεντρικής Ασίας ζυμούται επί μίαν περίπου χιλιετία μια συγκρουσιακή και διαδραστική αλληλεπίδραση  λευκών ινδοευρωπαϊκών φυλών και φύλων με πολυπληθέστερα  κίτρινα μογγολοειδή, μογγολικά και τουρανικά ανάλογα. Αυτή η διεργασία είναι κοσμογονικής σημασίας και βαρύτητος, ως αμέσως σχετιζομένη με τις ρίζες της εθνογενέσεως των ευρωπαϊκών  λαών και με την εν γένει πορεία και εξέλιξη του πολιτισμού. Continue reading →

Μέρος 4

Ο τελευταίος ανεξάρτητος Βαυαρός δουξ, ο επιδεικτικώς θεοφοβούμενος Τασσίλος ο Γ’, κατεδικάσθη από τον Αυτοκράτορα Καρλομάγνο με την κατηγορία ότι είχε σχεδιάσει προδοτικώς ενέργειες  εναντίον του, με κρυφούς συμμάχους του τους Αβάρους, «αυτούς τους βρωμερούς ειδωλολάτρες». Παρά τις ειρηνικές πρεσβείες τους, ο Καρλομάγνος εξεκίνησε μιαν εκστρατεία εναντίον των Αβάρων το 791 μ. Χ., ακολουθουμένη από δύο άλλες το 795/6 και το 803. Κατά την διάρκεια αυτών των επιθέσεων, οι δυνάμεις του κατέστρεψαν τους κατά τους χρονικογράφους μυστηριώδεις «δακτυλίους» (ring) των Αβάρων – που ενδεχομένως ήσαν ένα είδος περιφερειακής υψηλής πασσαλιδωτής οχυρώσεως – και έφεραν οπίσω στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα Ακυΐσγρανον (Άαχεν) τον τεράστιο «θησαυρό των πρώην βασιλέων», τον οποίον ο Αυτοκράτωρ Καρλομάγνος εμοιράσθη με την Εκκλησία και τους υποτελείς του άρχοντες. Η δύναμη των Αβάρων είχε καταστραφεί τελείως μετά τις σφοδρές φραγκικές επιθέσεις και τα υπολείμματα της κοινότητας των Αβάρων κατέστησαν υποτελείς των Καρολινείων,  υπό τον εκχριστιανισμένο πλέον Χαν. Δεν ήσαν σε θέση να υπερασπισθούν περαιτέρω τον εαυτό τους, εζήτησαν δε την άδεια του Αυτοκράτορος να ανασυνταχθούν κατά μήκος του Δουνάβεως ποταμού στην Κάτω Αυστρία. Continue reading →

Μέρος  B’

Πρέπει να μας εντυπωθεί σαφώς κατά νουν ότι, οι ασιατικές στέπες απο την Μαντζουρία έως τον Ουράλη ποταμό, υπήρξαν έκπαλαι το λίκνον ποικίλων νομαδικών λαών [πολύ εντόνου και ταχείας κινητικότητος (λόγω της εφίππου ιδιότητός  τους), καθώς και λίαν αρειμανίου – φιλοπολέμου χαρακτήρος]. Λίκνον – εφαλτήριον,  από του οποίου εξορμούσαν οι πολεμόχαροι νομάδες προκειμένου να εγκαθιδρύσουν τις νομαδικές τους «αυτοκρατορίες» (ενίοτε εξικνούμενοι έως την ουγγρική πεδιάδα) εισβάλλοντες στις πατρίδες πολιτισμένων – μονίμως εγκατεστημένων λαών -οικιστών, όπως η Κίνα, ή οι ελληνορωμαϊκές χώρες και αργότερον οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Ο ευρωπαϊκός χώρος υπήρξεν εξ ίσου εκτεθειμένος με τον κινεζικό και τον ιρανικό, στις βαρβαρικές ορδές των εφίππων Ασιανών πολεμιστών της στέπας, επλήρωσεν δε στους εισβολείς εξαιρετικώς μεγάλο τίμημα σε αίμα και σε πολυποίκιλες υλικές καταστροφές, από την αρχαιότητα έως και τον Υστερο Μεσαίωνα. Continue reading →