«Θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και για κάτι ακόμα: ότι δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη “νομιμότητα” γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων”, ιδίως σε εποχές που τα κράτη διεκδικούν και επιβεβαιώνουν το “δικαίωμά” τους στην ελεύθερη καταστολή, χωρίς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να τα περιορίζει ιδιαιτέρως. Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι “ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δεν θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα”, καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα “ποσά” βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά, “ποσά” που αντιστοιχούν στην υπόθεση που υπερασπιζόμαστε και που λειτουργούν απελευθερωτικά για τους κυριαρχούμενους, αναδεικνύοντάς μας ταυτόχρονα ως παραδειγματική και ηθική δύναμη”. Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Άδωνι Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωση μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε “τη Βία”… Continue reading
