Μέρος 2
Σε κάθε φυσιολογικό (ήτοι, παραδοσιακό πολιτικό οργανισμό), η αληθινή εξουσία προέρχεται και νομιμοποιείται από μία δύναμη οντολογικά ανώτερη του πολιτικο-κοινωνικού συνόλου, ειδάλλως , αναφερόμαστε σε οργανισμούς που ταλανίζονται υπό την δεσποτική τυραννία της συλλογικότητας. Αυτή η αντιστροφή των σχέσεων μεταξύ πνευματικής αρχής και κοσμικής εξουσίας (που δύναται, στην ιστορία του πιο ‘’πρόσφατου’’ παραδοσιακού πολιτισμού, ήτοι του μεσαιωνικού, να αποδοθεί ως η σχέση Εκκλησίας-Κράτους) και μάλιστα η υπαγωγή της πρώτης στην πολιτική επικυριαρχία της δεύτερης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν απρόσκοπτα οι οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις των πολιτών (βλ. τις μανιώδεις προσπάθειες της ανερχόμενης κατά τον 17ο -18ο αι. αστικής τάξης να κονιορτοποιήσει τις καθεστηκυίες τάξεις και τους περιορισμούς που αυτές προέβαλαν, προκειμένου οι μεγαλοαστοί-φορείς της νέας ηθικής του χρήματος να αναρριχηθούν κοινωνικά και να κατακτήσουν την πολιτική δύναμη που ‘’αντιστοιχεί στον πλούτο τους’’). Continue reading
