Την Κυριακή 1η Νοεμβρίου οι άνθρωποι της Χρυσής Αυγής πενθούσαμε τους νεκρούς μας. Τον Γιώργο Φουντούλη και τον Μανο Καπελώνη. Ωστόσο η έννοια του πένθους για εμάς τους χρυσαυγίτες έχει και μιαν άλλη διάσταση, απ’ αυτή που του δίδουν οι σημερνοί νεοέλληνες, εμποτισμένοι εξ’ ολοκλήρου πια, από τα ανόητα στερεότυπα της δυτικής μικροαστικής κουλτούρας. Το δικό μας το πένθος είναι σαν το πένθος της Ηλέκτρας: απαιτεί ταυτόχρονα τη διαρκή ενθυμηση αλλά και τη σταθερή υπενθύμιση, ενός ορατού μέλλοντος, που το δικαιώνει. Δεν ανα-θυμόμαστε μοναχά έναν θάνατο [που έτσι κι’ αλλιώς τον νοηματοδοτούμε ως ουσιαστικό κομμάτι της ίδιας της Ζωής] αλλά επιθυμούμε την πραγμάτωση του νοήματος του. Την επανάσταση του, στην ζώσα ιστορική πραγματικότητα. Continue reading
