Ένας άγνωστος πόλεμος 4 αιώνων
του Γ.Ρ.
Από τα μέσα του 11ου αιώνος έως και τα χρόνια που ακολούθησαν την Άλωση της Πόλης, στη Μικρά Ασία συνετελέσθη μία κοσμογονία. Μία ανελέητη και φρικτή πάλη επιβίωσης, ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, που όμοιό του ελάχιστα Έθνη γνώρισαν στην παγκόσμιο Ιστορία. Τέσσερις αιώνες γεμάτοι από φονικές μάχες, ατελείωτες συγκρούσεις, σφαγές και καταστροφές ακμαίων Ελληνικών πόλεων από τους τουρκομάνους εισβολείς. Τους διψασμένους για αίμα και κατακτήσεις εισβολείς, που εγκαταλείποντας την κεντροασιατική τους κοιτίδα, σκόρπισαν τον όλεθρο στην προαιώνια Ελληνική Γη της Μικράς Ασίας!
Οι ελληνοτουρκικές διαφορές βλέπετε δεν είναι υπόθεση καινούρια. Δεν είναι μόνον το 1821 και το 1453, όπως έχουν επιβάλει στη συνείδηση του Ελληνικού Λαού (αν και πλέον, ακόμη κι αυτό το επίπεδο εθνικής αυτογνωσίας τείνει να ξεπεραστεί). Είναι, πίσω απ’ το νέφος της λήθης, ένας πόλεμος που κρατά χίλια χρόνια, ένας πόλεμος με εκατομμύρια νεκρούς προγόνους, που είναι ασφαλώς αδύνατον να τελειώσει αν δεν επιβληθεί οριστικά ο ένας εκ των δύο αντιπάλων. Όσες ανοησίες λέγονται σήμερα περί “Ελλληνοτουρκικής προσεγγίσεως” δεν είναι παρά ασήμαντες παρενθέσεις στον ιστορικό χρόνο, που πολύ σύντομα θα ξεχαστούν και η φυσική τάξη θα αποκατασταθεί.
Όλα άρχισαν την αυγή της περασμένης χιλιετίας, όταν μία ομάδα χιλιάδων περίπου Τούρκων έφιππων μισθοφόρων έφθασαν στο Ιράκ, προσκεκλημένοι του ντόπιου σουλτάνου, για να κλείσουν τον διμέτωπο πόλεμό του, ενάντια στο χαλίφη της Βαγδάτης και τους Ινδούς της Πενταποταμίας.
Το γεγονός αυτό, που φαντάζει σαν μία απλή ιστορική λεπτομέρεια, ήταν η βάση για τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων σ’ αυτόν τον τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας ευρασιατικό χώρο και γενικότερα στην εξέλιξη της παγκοσμίου Ιστορίας. Τα νομαδικά τουρκικά φύλα, με τις ξεκάθαρες τουρανοειδείς φυλετικές καταβολές, περιφέρονταν για εννιακόσια χρόνια στις στέπες της Κεντρικής Ασίας, γύρω απ’ την αρχαία Υπερωξιανή -σημερινό Τουρκεστάν- ως τον ποταμό Ώξο, που αποτελούσε το φυσικό σύνορο μεταξύ αυτών των απολίτιστων ορδών και των μεγάλων πολιτισμών της Αραβίας και του Αιγαίου.
Επιβιώνοντας τα φύλα αυτά σ’ ένα σκληρό περιβάλλον συνεχών συγκρούσεων, αλλά και με έμφυτη την ορμή για λεηλασίες και καταστροφικές κατακτήσεις, είχαν μεταβληθεί από ασύντακτες ορδές νομάδων, σε υψηλής ισχύος στρατιωτικά σώματα. Άξιοι και σταθεροί ιππείς και ταυτόχρονα δεινοί τοξότες επάνω στα ελαφρά και γρήγορα άλογα της στέπας, μπορούσαν με τις δικές τους τακτικές μάχης -αποφεύγοντας την εκ του συστάδην σύγκρουση- να αντιμετωπίσουν όλους τους φημισμένους στρατούς της Ανατολής.
Δεν άργησε η επαφή αυτών των πρώτων τουρκικών φύλων με τις φρουρές των ανατολικών επαρχιών της αυτοκρατορίας. Μιας αυτοκρατορίας όμως, που μετά τα ένδοξα χρόνια της Μακεδονικής δυναστείας, παρέπαιε προς χάριν του κυβερνώντος πολιτικού κόμματος και των θεόρατων εξόδων που αξίωνε η αδιάφορη αυτοκρατορική αυλή. Ο στρατός είχε περιέλθει στη πιο δεινή ίσως θέση των τελευταίων αιώνων. Με ηγήτορες δυσαρεστημένους και ξεχασμένους και στρατιώτες αδύναμους, άοπλους και απόλεμους. Ξεκίνησε έτσι έτσι ένας ολόκληρος πόλεμος Τούρκων-Βυζαντινών που διήρκησε τέσσερις ολόκληρους αιώνες, χωρίς καμία ουσιαστική διακοπή. Τέσσερις αιώνες διαρκούς αιματοχυσίας, με δεκάδες μάχες, εκατομμύρια νεκρούς και με όλες τις θαυμαστές πολιτείες της μικρασιατικής ενδοχώρας να καίγονται, να λεηλατούνται και να υποσκάπτονται. Επί τετρακόσια χρόνια οι Έλληνες ξεριζωνόταν απ’ τις εστίες του, συχνά τις ξανακέρδιζαν για να τις απολέσουν και πάλι, σε μία φρικτή αναμέτρηση ζωής και θανάτου, στα χρόνια της παρακμής του μεσαιωνικού μας βασιλείου. Continue reading
