ΕΤΣΙ ΗΤΑΝΕ…
― Παππού, σήκου, παππούλη! Σήμερα είναι μέρα πίσημη! Τι φυλάς το στρώμα και βογκάς; Όλο βογκάς, κι όλο μαλώνεις ― σώνει πια! Έβγα να ιδείς! Έλα ν’ αλλάξεις και να βγεις στην αγορά. Ο κόσμος έχει πανηγύρι σήμερα ― Σάββατο Λαζάρου!
Το μαθητούδι ζωηρό, καθώς μπήκε στο σπίτι, έφυγε κιόλα. Το ‘ξερε ο παππούς πως ήταν η τρανή Παραμονή, της Έξοδος η μέρα. Αχ, τέτοια μέρα δε θα ξαναρθεί ― μήτε ο Θεός να δώσει! Το ‘ξερε ο παππούς, κι αυτό από μέρες κι από νύχτες συλλογιότανε. Ο πονεμένος νους του σερνότανε τριγύρω στη μεγάλη Θύμηση. Και την περίμενε τη μέρα αυτή, σα να ‘τανε να ‘ρχόταν άλλη μια φορά, πρώτη φορά―του κάκου! Continue reading



























