Ένα από τα δόγματα της πολιτικής υποστηρίζει ότι «η εξουσία διαφθείρει». Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, βεβαίως, αυτό ισχύει ανέκαθεν κι όχι τώρα που βρίσκεται σε αναμονή εξουσίας, λόγω της συνεχιζόμενης κατρακύλας της τρικομματικής συμμορίας που συγκυβερνεί. Το πολυτασικό, πολυσυνιστωσιακό και πολύπλευρο αυτό πολιτικό συνονθύλευμα αποφάσισε προσφάτως να μεταμφιεστεί σε «κόμμα», προκειμένου να μπορέσει να γευθεί την χαρά (και όχι μόνον…) της εξουσίας, την οποία λιγουρεύεται ασύστολα. Η προσμονή της εξουσίας «συμφιλίωσε» όλα τα μορφώματα, από το ένα άκρο της διεθνιστικής αριστεράς μέχρι το άλλο, ταυτόχρονα όμως άνοιξε ακόμη περισσότερο τις διόδους για να εισχωρήσουν στο αλλοπρόσαλλο αυτό κομματικό κατασκεύασμα πρόσωπα τα οποία ταυτίστηκαν με τον πιο σκληρό πυρήνα της εξουσίας.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που όλο και περισσότεροι πασόκοι (και μάλιστα από το λεγόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ») εγκαταλείπουν, όπως οι αρουραίοι, το ετοιμόρροπο ναυάγιο του Βενιζέλου και ταυτίζονται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιο πρόσφατο «κατόρθωμα» του Τσίπρα και της παρέας του πρέπει να θεωρείται η προσέγγιση με την Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, η οποία δίχως Continue reading
