Δυο εικόνες ενός συνηθισμένου ανοιξιάτικου απογεύματος της τσιμεντένιας τερατούπολης που λέγεται Αθήνα: Από την μία ένας ασύντακτος εσμός από παρδαλά, μεδουσόμορφα αρσενικοθήλυκα, κάποιοι αναρχισμένοι, κάποιοι άλλοι αριστερισμένοι αλλά όλοι απαραιτήτως…συνδικαλισμένοι, ένα ασυνάρτητο και δυσαρμονικό άθροισμα “κοινωνικά χειραφετημένων” (αλλά πλήρως υποταγμένων στον κυκεώνα των ενδο-αντιφάσεων και προκαταλήψεων τους) ατομικοτήτων, υψώνει τα μουντζουρωμένα του παπλωματοσέντονα προς θέα του “επαναστατικού συνθήματος” στο κοινό, και με την ντουντούκα ανά χείρας ξεχύνεται στους δρόμους για άλλη μια φορά, προς τέρψη του διαχρονικού φετίχ της άβουλης ανθρώπινης φυσιολογίας που επιτάσσουν οι καιροί, που περικλείεται γύρω από την μαγική λεξούλα : Continue reading
