Δεν είναι απλά τίτλος απ’ το ασύγκριτο έργο του Alain de Benoist, ή σημείο αναφοράς σε σχέση με την “αναγκαιότητα” ύπαρξης (και ως εκ τούτου …κατάδειξης) “αντιπάλου”, μόνο και μόνο για να δικαιολογηθεί μια “θέση”. Είναι “κανόνας” άτυπος, ειδικά μεταξύ “αντιπάλων” ιδεολογιών, η κάθε μια να αυτοπροσδιορίζεται ως “θέση”, αποδίδοντας πάντοτε το “αντί” ως αλλότριο πρόθεμα. Είναι ο φυσικός νόμος της δράσης και της αντίδρασης, εκείνος που στην πραγματικότητα, αναπόδραστα διέπει και την “πάλη των ιδεών”. Και θα ‘ταν αυτοαναίρεση τουλάχιστον (και μάλιστα ουσίας), για έναν αγωνιστή της Ιδέας, να πέσει στην παγίδα να αυτοπροσδιορίσει απλά ως “θέση” την Ιδέα του, για δυο βασικότατους λόγους: Continue reading
