Στη σηπτική μεταπολεμική εποχή των «νικητών’» το μεγαλύτερο, αναμφισβήτητα, επίτευγμα της καπιταλιστικής μηχανής και προπαγάνδας υπήρξε η σταδιακή, αποχαυνωτική ενσωμάτωση της «εργατικής τάξης» στο αδηφάγο πλουτοκρατικό σύστημα και η συνακόλουθη αφομοίωση της από αυτό. Ήταν τότε που ο Γκράμσι μαζί με τους υπόλοιπους μπολσεβίκους «διανοητές» συνοδοιπόρους του αντιλήφθηκαν, όχι μόνο ότι ξέμειναν από σλόγκαν και στόχους μα και -κυρίως- από κοινό. Ήταν επιτακτική πλέον η ανάγκη για την αναζήτηση, εξεύρεση ή και κατασκευή νέων «εξεγερτικών υποκειμένων». Ο προσεταιρισμός και ο εναγκαλισμός με τους εκπροσώπους της πνευματικής αριστεράντζας, της διεφθαρμένης ακαδημαϊκής κοινότητας και τους πρόθυμους αγελαστές της θολοκουλτούρας θα έδινε την, τόσο απαραίτητη για την επικράτηση του νέου αφηγήματος, πνευματική επικύρωση, διανοητική αίγλη και ηθική επιβεβαίωση, στον δρόμο για τη δημιουργία του νέου μορφώματος που ορίστηκε ως «η νέα αριστερή ιδεολογική ηγεμονία».
