Η ζωή μοιάζει με έναν τροχό που ακατάπαυστα κινείται, μεταβαλλόμενος συνεχώς, καθώς το οδόστρωμα στο οποίο βαίνει φθείρεται και συγχρόνως φθείρει. Φαίνεται σαν ένα ατέλειωτο ευθύγραμμο μονοπάτι, που στολίζει με την μονοτονία του την περιβαλλόμενη σκοτεινή ανυπαρξία. Το μονοπάτι μοιάζει φωτεινό στην αρχή. Ο οδοιπόρος φέρεται να αντικρίζει τόσο νωρίς ακόμη και το τέλος της διαδρομής και περιχαρής ξεχύνεται να το κατακτήσει. Γεμάτος ζωντάνια και όντας υπέρμετρα φιλόδοξος διαβαίνει την κλίμακα της ζωής με πραγματική σιγουριά για την συλλογιζόμενη και ευχάριστη βραχύτητα της. Σύντομα, η ταχύτητα του βαδίσματος μειώνεται, την στιγμή που οι παρυφές του οδοστρώματος ξεχειλίζουν από την κενότητα του χαώδους εισβολέα. Μαύρα νέφη πλημυρίζουν τον ορίζοντα και κάνουν τον δρόμο να ξεθωριάζει. Συνεχίζει να βαδίζει μέχρις την στιγμή που κάθε άλλο βήμα φαντάζει αβέβαιο και επικίνδυνο. Ο οδοιπόρος και οι υπόλοιποι όμοιοι του σταματούν έντρομοι! Continue reading
