Από μια εποχή όπου κυριαρχεί η στρέβλωση και μια γενική «αναθεωρητική» τάση ιστορικών γεγονότων και προσώπων, δε θα μπορούσε να λείπει η ακτινοβολούσα προσωπικότητα του Φιλίππου Β’, πατέρα του Αλεξάνδρου Γ’. Στο πλαίσιο των ιστορικών «επαναπροσδιορισμών» της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, η οποία συστηματικώς βάλλεται πανταχόθεν, υπάρχει διάχυτη η αντίληψη ότι το Φίλιππο Β’ δεν τον διαπότιζαν αγνά αισθήματα περί ελληνικής ομόνοιας και συμπράξεως των Ελλήνων ούτε εμφορούταν από τα ιδανικά της Πανελλήνιας Ιδέας έτσι όπως αυτή προβαλλόταν από τους Έλληνες διανοητές. Αυτοί οι ισχυρισμοί κερδίζουν ολοένα έδαφος στο χώρο των αποκαλουμένων «ιστορικών αναθεωρητών», με… κύρια θέση τους ότι βαθύτερος στόχος του ήταν αποκλειστικώς «η οικοδόμηση μιας ισχυρής μακεδονικής ηγεμονίας εις βάρος των υπολοίπων ελληνικών πόλεων», ικανής να συντρίβει άμεσα τους αποστάτες υποτελείς και εν γένει να κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ισχύουσες ιστορικο – πολιτικές εξελίξεις. Δεν θα υπεισέλθουμε σε ατέρμονες συζητήσεις και προσπάθειες αποδομήσεως των έωλων, ανυπόστατων και ανιστόρητων αυτών ισχυρισμών, αλλά ας αφήσουμε την ιστορία να μιλήσει. Η αξιολόγηση των γεγονότων, η έρευνα και η μελέτη των γεγονότων μαρτυρούν τη φιλελληνική πολιτική αντίληψη του Μακεδόνα ηγέτη και του σκοπού του που ήταν η συνένωση των Ελλήνων. Διότι όπως είχε πει ο Θουκυδίδης η απλή καταγραφή των γεγονότων δεν αρκεί. Η άσκηση κριτικής αξιολογήσεως αιτιών, αφορμών και συμπεριφορών οδηγεί στην εξαγωγή σαφών και ασφαλών συμπερασμάτων. Continue reading
