Στις 26 Μαΐου έχουμε (και) Ευρωεκλογές. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα μας μιλούν για «την ανάγκη να μπει φραγμός στην ακροδεξιά» και «να υποστηρίξουμε τις προοδευτικές δυνάμεις απέναντι στην ξενοφοβική αντίδραση», δείχνοντας έτσι σαφέστατα ποιο είναι το διακύβευμα των εκλογών. Καταρχάς, να υπενθυμίσουμε ότι η ΕΕ αποτελείται σήμερα από 30 χώρες και όχι από 10. Η Ελλάδα, ενώ ανήκει από το 1980 στην ΕΟΚ και μετέπειτα στην ΕΕ, δείχνει μετά τα εθνοκτόνα μνημόνια να μην λαμβάνεται στο ελάχιστο υπόψη. Ούτε καν στα μείζονα θέματα που αφορούν άμεσα την ίδια και τα συμφέροντά της, δείγμα του ότι θεωρείται Χώρα υπό ρευστοποίηση. Τίθεται, εμμέσως πλην σαφώς, ζήτημα αλλαγής συνόρων εις βάρος της και γι’ αυτόν τον σκοπό ενεργοποιούνται ποικίλοι μηχανισμοί. Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο έχει ιδιαίτερη σημασία ο παθητικός ρόλος και η μη ενεργητικότητα της Ελλάδας. Το πώς αυτή αντιμετωπίζεται από τις (λεγόμενες) «μεγάλες δυνάμεις». Το (μίζερο) ενδιαφέρον είναι ότι η Ελλάδα δεν υπολογίζεται στον ελάχιστο βαθμό από τους εντολείς των κυβερνήσεών της. Continue reading
