Ο Άνδρας
Από την πρώτη στιγμή της συνάντησης με τον Corneliu Condreanu, διεπίστωνε κανείς ότι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο σε αυτόν ήταν η φυσική παρουσία του. Ουδείς θα μπορούσε να βρίσκεται πλησίον του δίχως να τον έχει παρατηρήσει, δίχως να έχει αισθανθεί γοητευμένος από αυτόν, και δίχως να έχει ρωτήσει για εκείνον. Η απλότητα της δημόσιας παρουσίας του εξήπτε την περιέργεια. Αυτός ο άνδρας έμοιαζε με θεό που είχε έλθει ανάμεσα σε απλούς θνητούς. Ήταν ψηλός και είχε σχετικά μεγάλο κεφάλι, δίχως ωστόσο, να είναι ένας γίγαντας που έκανε τους άλλους να αισθάνονται μειονεκτικά. Η ανάπτυξη του, φαίνεται, έπαψε ακριβώς εκεί που του ήταν απαραίτητο προκειμένου να είναι προικισμένος με έναν αέρα υπεροχής. Διέθετε καλές αναλογίες, λεπτός και εύπλαστος, ήταν όμως απεικόνιση των μυών, του συντονισμού και του στυλ του. Εάν κανείς εξετάσει τα τέλεια στρογγυλεμένα χαρακτηριστικά του προσώπου του, ο θαυμασμός αυξάνεται. Ουδεμία ατέλεια διατάρασσε την αρμονία του συνόλου. Το πρόσωπο του ήταν στρογγυλό, η χροιά του χλωμή, το μέτωπο του σε όρθια θέση με τις καμάρες των ματιών ελαφρώς αυξημένες, τα πυκνά βαθυκάστανα μαλλιά του οριοθετούνταν απότομα στο δέρμα του, τα βαθυκάστανα φρύδια του είχαν κυρτότητα. Ανάμεσα στα μάτια του υπήρχαν δυο παράλληλες πτυχώσεις που υπογράμμιζαν τις εσωτερικές δυνάμεις της περισυλλογής. Τα μάτια του ήταν πλατιά και πράσινα, ένα διαυγές πράσινο, ζεστό και πράο χρώμα, η μύτη του ευθεία και συμμετρική, το στόμα του διαγραφόταν όμορφα. Είχε φωνή βαρύτονη, μελωδική και βαθιά, μακριά και λεπτά τα χέρια του, θα προκαλούσαν φθόνο σε κάθε πιανίστα, ένα αριστοκρατικό παράστημα. Εάν έπρεπε να τον περιγράψουμε σύμφωνα με τους κανόνες καλαισθησίας του πολιτισμού μας, θα λέγαμε ότι ήταν η σύνθεση της νορδικής ομορφιάς συνταιριασμένη με την ιδεώδη ομορφιά της αρχαίας Ελλάδος. Ακόμα και οι αδελφοί Tharaud στο βιβλίο τους, “Το Μήνυμα του Αρχάγγελλου”, και δίχως άλλη καλή κουβέντα για τον Καπετάνιο, δεν παρέλειψαν να σχολιάσουν «τα κλασικά χαρακτηριστικά του». Θωρώντας τον κανείς αισθανόταν συγκλονισμένος, μαγεμένος. Το πρόσωπο του απέπνεε μια ακαταμάχητη γοητεία. Ήταν “ένα ζωντανό μανιφέστο”, όπως οι λεγεωνάριοι συνήθιζαν να λένε. Continue reading
