Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε ανέκαθεν ένα κόμμα χωρίς ιδεολογία. Μοναδική συγκολλητική ουσία που κρατά ενωμένα τα ετερόκλητα στοιχεία που την συνθέτουν ως πολιτική οντότητα, ήταν και παραμένει η προοπτική της εξουσίας. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεως, όταν δοκιμάζονται τα περιθώρια ανοχής της «παραδοσιακής» της εκλογικής βάσης, κατόπιν επιλογών που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με ό,τι πρεσβεύει η αποκαλούμενη συντηρητική δεξιά, η στρατηγική παραμένει αναλλοίωτη: ο εκάστοτε πρόεδρος αναθέτει σε εμβληματικά πρόσωπα της «γαλάζιας» παράταξης τον αποκλειστικό ρόλο για τον κατευνασμό των αντιδράσεων με προπαγανδιστικό όχημα την περαιτέρω ενδυνάμωση του κόμματος για «την επόμενη ημέρα», η οποία επιβάλλει και κινήσεις τακτικής.
