Εκείνον τον Ιούλιο του 1974 η Ελλάδα είχε υπεροπλία έναντι της Τουρκίας, όμως δεν πολέμησε γιατί κάποιοι είχαν συμφωνήσει να μη πολεμήσει και άφησαν αβοήθητους αυτούς που είχαν την ξεχωριστή Τιμή να υπερασπιστούν το Έθνος στις προδομένες εκείνες μάχες. Όσο για τον φάκελο της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ και το σύνθημα “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” με τα χρόνια ξεχάστηκε και το θυμούνται μόνο λίγοι, λίγοι ξεχωριστοί που νιώθουν στις φλέβες του να κυλά η Ιστορία του Έθνους.
Κοντά σε όλα αυτά και το παραμύθι της ελληνοτουρκικής “φιλίας” που σταθερά κρατεί από την μεγάλη καταστροφή του 1922. Τότε είχαμε φτάσει στο σημείο ο πρωθυπουργός της χώρας μας στην δεκαετία του ’30 να προτείνει ακόμη και για νόμπελ ειρήνης τον σφαγέα των Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ! Τα ίδια και μετά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο προς χάριν της πολιτικής του ψυχρού πολέμου και της υποτιθέμενης συμμαχίας μας με τους Τούρκους στο ΝΑΤΟ.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της ελληνοτουρκικής “φιλίας” είχαμε τον ξεριζωμό των Ελλήνων το 1955 από την Κωνσταντινούπολη και μία συστηματική εθνοκάθαρση σε Ίμβρο και Τένεδο. Όμως, κανένα πρόβλημα για όσους κυβερνούσαν την χώρα είτε φιλελεύθεροι ήταν, είτε κεντρώοι, είτε και κυβερνήσεις συμμαχικές των δύο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων. Έτσι φτάσαμε στο πρώτο Αττίλα που ήταν ο βομβαρδισμός ελληνικών χωριών και η προσπάθεια για απόβαση τουρκικού στρατού στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και μετά στον Αττίλα του 1974.
Και πάλι όμως, έπρεπε να μείνουμε με τους Τούρκους φίλοι γιατί έτσι ήθελε το ΝΑΤΟ και έτσι φτάσαμε στα Ίμια του 1996 και στην σημερινή αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας του Ελληνισμού στο Αιγαίο και σε δεκάδες νησίδες του Ελληνικού Αρχιπελάγους. Τις ημέρες εκείνες του Ιουλίου του 1974, οι πολιτικοί πανηγύριζαν και μαζί τους ένας ολόκληρος λαός. Ένας λαός, ο οποίος είχε στηθεί στις ουρές των σούπερ μάρκετ για να προμηθευτεί τρόφιμα την ίδια στιγμή, που κάποια Ελληνόπουλα έχυναν το αίμα τους στην Κύπρο.
Ανάμεσα σε αυτούς και ένας Αξιωματικός που συνελήφθη αιχμάλωτος και επέστρεψε στην Πατρίδα από τα Άδανα με μία ανταλλαγή αιχμαλώτων που έγινε κάπου στα τέλη του 1974. Ο Αξιωματικός αυτός (δεν θα αναφέρω το όνομά του, δεν έχει σημασία, είναι τόσο πικραμένος, που είμαι σίγουρος ότι δεν θα θέλει να το αναφέρω), λίγα χρόνια μετά αποστρατευότανε από τις Ένοπλες Δυνάμεις σαν… χουντικός. Σαν πολίτης είχε μετά ένα κατάστημα στην περιοχή του Νέου Κόσμου και έδινε την μάχη της επιβίωσης.
Αυτή είναι η Ελλάδα… Ή μήπως δεν είναι Ελλάδα, αλλά το ψευτορωμαίικο;
