Category Archives: ΙΣΤΟΡΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Στις συνθήκες της διαμορφούμενης εγχώριας (εξαμβλωματικής) μαζικής δημοκρατίας δεν αρκούσε πια ο διορισμός των «ημετέρων», των οποίων η ανέχεια τους έκανε να αισθάνονται ευγνωμοσύνη για την εύνοια. Εκτός από τον διορισμό, εκτός από τη δανειοδότηση, εκτός από τη μεσολάβηση, το πελατειακό παιχνίδι έπρεπε τώρα να παιχθεί σε επίπεδο όχι μόνο «κλάδων», αλλά και «μαζών», στο επίπεδο ψευδοϊδεολογικής δημαγωγίας με την αρωγή των νεοφανών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο λαϊκισμός, ο οποίος ενδημεί σε κάθε σύγχρονη μαζική δημοκρατία, συγχωνεύθηκε με τα πατροπαράδοτα κοινωνικά και ψυχολογικά γνωρίσματα του επιχώριου πελατειακού συστήματος, και έτσι προέκυψε μια κατάσταση, στην οποία η δημαγωγία ήταν αναπόδραστη γιατί την επιθυμούσαν ακριβώς εκείνοι προς τους οποίους απευθυνόταν, πιστεύοντας ότι, αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να τη χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση. Καθώς οι πελατειακές ανάγκες έπρεπε τώρα να ικανοποιηθούν σε καταναλωτικό επίπεδο ανώτερο απ’ τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, η συγκεκριμένη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η οποία όπως είδαμε, ήταν εξαρχής αντιοικονομική, κατάντησε να αποτελέσει το βασικό εμπόδιο στην εθνική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη – κάτι παραπάνω μάλιστα: έγινε ο αγωγός της εκποίησης της χώρας με μόνο αντάλλαγμα τη δική της διαιώνιση, δηλαδή τη δυνατότητα της να προβαίνει σε υλικές παροχές παίρνοντας παροχές ψήφου. Ακόμα και η απλούστερη σκέψη και γνώση φανερώνει ότι εθνική ανάπτυξη μπορεί να γίνει μόνο με την αύξηση των παραγωγικών επενδύσεων, δηλαδή με τον αντίστοιχο περιορισμό της κατανάλωσης, προ παντός όταν τα καταναλωτικά αγαθά η χώρα δεν τα παράγει αλλά τα εισάγει, και για να τα εισαγάγει δανείζεται, δηλαδή εκχωρεί τις αποφάσεις για το μέλλον της στους δανειοδότες της.

Ήταν 24 Μαρτίου του 1999 όταν το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ξεκινούσαν τον βομβαρδισμό της τότε Γιουγκοσλαβίας. Οι βομβαρδισμοί διήρκεσαν πάνω από δυο μήνες και είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή των υποδομών του γιουγκοσλαβικού κράτους και τον θάνατο χιλιάδων Σέρβων αμάχων. Η παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αυτή επίθεση του ΝΑΤΟ εναντίον ενός ανεξάρτητου κράτους, με συμμετοχή της Ελλάδας του ΠΑΣΟΚ, είχε ως σκοπό την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την δημιουργία προτεκτοράτων όπως η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κόσσοβο και τα Σκόπια. Η δημιουργία προτεκτοράτων ή δορυφόρων-κρατών στην περιοχή στόχευε στον περιορισμό της επιρροής της Γιουγκοσλαβίας στα Βαλκάνια, σε μια εποχή που η Ρωσία ήταν δύσκολο έως αδύνατο να αντιδράσει εξ αιτίας των εσωτερικών της προβλημάτων και της έλλειψης μιας πεφωτισμένης προσωπικότητας στην ηγεσία της.

Η ζωή είναι πόλεμος.

Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η νίκη. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν ΄ αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για την Μεγάλη Ιδέα. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών. Αυτοί οι Ευέλπιδες, οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.

Ο δανδής αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως άκρως εκλεπτυσμένη και απολύτως αναντικατάστατη ατομικότητα, και το spleen από το οποίο εμφορείται είναι το αντίτιμο που πρέπει να καταβάλει γι’ αυτήν του την εκλεπτυσμένη και αναντικατάστατη φύση – αντίτιμο το οποίο πληρώνει βέβαια αγόγγυστα. Γιατί το spleen μπορεί μεν να σημαίνει εσωτερική δοκιμασία και ερωτοτροπία με την άβυσσο, συνάμα όμως είναι σήμα κατατεθέν του εκλεκτού και πνευματικός τίτλος ευγενείας, προ πάντων δε είναι οφθαλμοφανέστερο διακριτικό γνώρισμα και μέσο περιχαράκωσης έναντι των πολλών, οι οποίοι είναι ανίκανοι να βιώσουν τέτοια εκλεκτά αισθήματα.

Ο νεαρός ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν ήταν κάποιος ήρωας της μακρινής αρχαιότητας, κάποιος επιφανής στρατηγός μεγάλου πολέμου ή τέλος πάντων μια μακρινή φιγούρα άλλης εποχής. Ο Ευαγόρας ήταν ένας Έλληνας μαθητής, πιθανότατα όμοιος με εσένα που διαβάζεις σήμερα αυτές τις γραμμές. Η ομοιότητα του αυτή είναι που καθιστά την ιστορία του βαθιά συγκινητική και οικεία για όσους εξ ημών έχουμε επιλέξει στην ζωή μας τον δρόμο του Εθνικού Αγώνα.

Ο μαίανδρος είναι διακοσμητικό γραμμικό σχήμα, το οποίο υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας, Μαιάνδρου, από τον οποίο προφανώς έχει πάρει και το όνομα. Με αυτό το σχήμα ή κόσμημα διακοσμούνταν κατά την αρχαιότητα τα άκρα των ενδυμάτων, τα αγγεία και τα αρχιτεκτονικά μέλη. Τα αρχαιότερα μνημεία, πάνω στα οποία κατ’ αρχάς συναντάται αυτό το γραμμικό κόσμημα, είναι πολλοί τάφοι στην Μικρά Ασία και μάλιστα ο λεγόμενος τάφος του Μίδα στην Φρυγία, του οποίου η λίθινη πρόσοψη είναι πλήρως διακοσμημένη από μαιάνδρους.