Ο άνθρωπος στο σύστημα της φύσης (φαινόμενο του ανθρώπου, ζωώδης λογική) είναι ένα ον μικρής σημασίας και, μαζί με τα άλλα ζώα, θεωρούνται ως προϊόντα της γης, κι έτσι έχει μια συνηθισμένη αξία…. Αλλά ο άνθρωπος, ως άτομο, δηλαδή, όπως ένα υποκείμενο ενός ηθικά πρακτικού λόγου, εξυψώνεται πάνω απ ‘όλες τις αξίες. Για μια τέτοια αξία (ο άνθρωπος νοούμενο) δεν πρέπει να αποτιμάται μόνο ως μέσο προς τους σκοπούς άλλων ανθρώπων, ή ακόμα και σε δικούς του σκοπούς, αλλά θα πρέπει να βραβεύεται ο ίδιος ως αυτοσκοπός. Αυτό σημαίνει ότι, κατέχει μια αξιοπρέπεια (μια απόλυτη εσωτερική αξία), ενώ παράλληλα εξαναγκάζει όλα τα άλλα έλλογα όντα του κόσμου να τον σέβονται, μπορεί να αναμετρηθεί εναντίον κάθε άλλου μέλους του είδους του, και μπορεί να εκτιμήσει τον εαυτό του σε μια βάση ισότητας με τους υπόλοιπους. Continue reading
