Σε μια προσπάθεια διερεύνησης της σχέσης που μπορεί να έχει η δικαιοσύνη με το φυσικό δίκαιο, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας επιχειρεί να συλλάβει την ουσία της δικαιοσύνης, με βάση την οντολογική θεμελίωση του δικαίου εκείνου, που ανταποκρίνεται στην φύση των πραγμάτων και το οποίο θα μπορούσε να αποκληθεί φυσικό, καθώς αναδύεται από την ίδια αυτή καθεαυτή την φύση του ανθρώπου. Continue reading →

Continue reading →

Στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα, ο Σωκράτης προσπαθώντας να εξηγήσει στον Γλαύκωνα την Θεωρία των Ιδεών, αλλά και την σπουδαιότητα της Παιδείας χρησιμοποιεί την αλληγορία του σπηλαίου. Προτρέπει τον Γλαύκωνα να φανταστεί πως μέσα σε μια σπηλιά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται εκεί από την παιδική τους ηλικία, αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο, ώστε να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους προς καμία άλλη κατεύθυνση. Continue reading →

Στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα, ο Σωκράτης προσπαθώντας να εξηγήσει στον Γλαύκωνα την Θεωρία των Ιδεών αλλά και την σπουδαιότητα της παιδείας χρησιμοποιεί την αλληγορία του σπηλαίου. Προτρέπει τον Γλαύκωνα να φανταστεί πως μέσα σε μια σπηλιά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται εκεί από την παιδική τους ηλικία, αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο ώστε να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους προς καμία άλλη κατεύθυνση. Τον προτρέπει επίσης να φανταστεί ότι μέσα στην σπηλιά υπάρχει μια μεγάλη φωτιά, η οποία καίει διαρκώς, και ένα δρομάκι στο οποίο περπατούν άνθρωποι μεταφέροντας διάφορα αντικείμενα μιλώντας μεταξύ τους. Η φωτιά που καίει πίσω από τους δεσμώτες δημιουργεί στον τοίχο που βρίσκεται μπροστά τους τις σκιές των ανθρώπων που κινούνται στο δρομάκι καθώς και των αντικειμένων που Continue reading →

Ακόμα και την απορία των ομολογουμένως προοδευτικών καθηγητάδων προκάλεσε η απαίτηση μερίδας φοιτητών της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου να αποβληθεί ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Καντ, ο Γκαίτε και άλλοι φιλόσοφοι διότι είναι… λευκοί. Continue reading →

Στις αρχές του 4ου αιώνα παρατηρούμε ανάπτυξη, της εμπειρικής-τεχνικής γνώσης, από την αρχιτεκτονική μέχρι την ιατρική, ενώ η σοφιστική ανάλυση της γλώσσας είχε αποκαλύψει την αδυναμία μιας άμεσης σχέσης μεταξύ γλώσσας και πραγματικότητας. Όλα αυτά οδήγησαν τον Πλάτωνα σε μια κριτική έρευνα, με σκοπό τη συγκρότηση  μιας αυστηρής ιεραρχίας μεταξύ των διάφορων μορφών γνώσης, την απόλυτη κατοχύρωση της σταθερότητας και της αλήθειας της ανώτερης γνώσης και την αποκατάσταση της δυνατότητας συγκρότησης μιας ακριβούς επιστήμης της σφαίρας της ηθικής και της πολιτικής πάνω στην οποία θα θεμελιωνόταν ένα σχέδιο κοινωνικής μεταρρύθμισης που δε θα στηριζόταν σε «δόξες».  Το μέσο για την ολοκλήρωση αυτού του προγράμματος ήταν η θεωρία των «Ιδεών». Οι Ιδέες, ήταν για τον Πλάτωνα ότι ήταν για τον Παρμενίδη το επίπεδο του «Είναι» με μια θεμελιώδη διαφορά. Το «είναι» του Παρμενίδη, είναι ενιαίο και αδιαφοροποίητο, ενώ οι Ιδέες του Πλάτωνα ήταν πολλαπλές και εύτακτα διαρθρωμένες, όπως ήταν οι επιστήμες που συνέθεταν τον χώρο της καθαρής θεωρίας, δηλαδή τα μαθηματικά. Continue reading →

Στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα, ο Σωκράτης προσπαθώντας να εξηγήσει στον Γλαύκωνα την Θεωρία των Ιδεών αλλά και την σπουδαιότητα της παιδείας χρησιμοποιεί την αλληγορία του σπηλαίου. Προτρέπει τον Γλαύκωνα να φανταστεί πως μέσα σε μια σπηλιά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται εκεί από την παιδική τους ηλικία, αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο ώστε να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους προς καμία άλλη κατεύθυνση. Continue reading →