Tag Archives: Σολωμός Σολωμού

11 Αυγούστου 1996 και 14 Αυγούστου 1996. Δύο ημερομηνίες, οι οποίες θα μείνουν χαραγμένες για πάντα σε όλους εκείνους που απλά ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ τους δύο ήρωες της Κύπρου, τον Τάσο Ισαάκ και τον ξάδερφο του Σολωμό Σολωμού. Continue reading →

Αύγουστος 1996, λίγους μόλις μήνες μετά την εθνική προδοσία των Ιμίων και η Κύπρος δονείται από τα συνθήματα της Λευτεριάς. Η Ελληνική Νεολαία όπως συνέβη σε κάθε Εθνικό Προσκλητήριο έτσι και τότε, τίθεται επικεφαλής της μεγαλειώδους αντικατοχικής διαδήλωσης η οποία διοργανώθηκε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών. Continue reading →

«Σας λέω: πρέπει να έχει κανείς ακόμη χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει. Σας λέω: υπάρχει ακόμη χάος μέσα σας».

F. Nietzsche, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, (Πρόλογος)

«Εσύ, όμως, Ζαρατούστρα, θέλησες να δεις την αιτία και το βάθος όλων των πραγμάτων: γι’ αυτό πρέπει ν’ ανέβεις πάνω από τον ίδιο τον εαυτό σου, -πέρα, ψηλά, ίσαμε ν΄αφήσεις κάτω σου και τ’ αστέρια σου ακόμα.»

F. Nietzsche, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, ΙΙΙ, ( «Ο Oδοιπόρος»)

«Ένας πόλεμος άσβυστος κρατιέται/ του ελεύτερου, του ενός, του μόνου ανθρώπου,/ με των ανθρώπων τα κοπάδια»

Κ. Παλαμάς, «Ωδή στο θάνατο του Ibsen»

Στη θεωρία του υπερανθρώπου του Νίτσε, ο ελεύθερος δυνατός αποστασιοποιείται από το «αγελόζωον» πλήθος (dasHerdenthier), αυτό που ο Παλαμάς, έχοντας εντρυφήσει στη νιτσεϊκή θεωρία, αποκαλεί «πλέμπα», «όχλο», «χυδαία φύση». Πειθαρχεί τον εαυτό του ελέγχοντας και καταστρατηγώντας κάθε ανθρώπινη αδυναμία. Ο εκλεκτός άνθρωπος δίνει λογαριασμό μόνο στον υψηλό στόχο του. Στο ευγενικό ον, εκείνο που περιφρονεί ο κοινός όχλος, είναι ο παραλογισμός του πάθους του που το καθιστά ξεχωριστό. Βασικό του όπλο η ευψυχία του. Μέσα του εσωκλείεται μια δύναμη που επιζητεί την πραγμάτωσή της σε πρακτικό επίπεδο. Με την στάση του υπερβαίνει τα όρια του κοινού ανθρώπου και επί τούτου καλείται υπερ-άνθρωπος.

Continue reading →

Κύπρος, 1974. Σε ένα μέρος μαγικό με τόση ηρεμία και τόση ομορφιά ξεσπάει ξαφνικά πόλεμος! Καταστροφή, ερημιά, φρίκη. Ο πόνος αβάσταχτος. Η θλίψη και το δάκρυ των ανθρώπων ξεχειλίζουν. Η πίκρα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Οι ψυχές τους λαβωμένες επιζητούν ανάπαυση. Ζητούν λύτρωση. Ποθούν τη λευτεριά. Η τουρκία εισβάλλει στην ελληνική για 3500 χρόνια Κύπρο, κάνει εθνικό ξεκαθάρισμα και κατέχει παράνομα και με τη βία το βόρειο τμήμα του νησιού. Προσχεδιασμένες εκτελέσεις, εθνικό ξεκαθάρισμα και συνεχιζόμενος δημογραφικός και πολιτισμικός βιασμός της Κύπρου…

22 χρόνια μετά… 11 και 14 Αυγούστου 1996: δύο ημερομηνίες βαθιά χαραγμένες στην μνήμη μας.

Continue reading →