Category Archives: ΙΣΤΟΡΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ήταν 12 Αυγούστου 2010 στην κατεχόμενη από τούς αλβανούς και αιματοβαμμένη από Τίμιο Αίμα Ελληνικό Βόρειο Ήπειρο όταν ένας ακόμη σύγχρονος Εθνομάρτυρας, ο Αριστοτέλης Γκούμας έπεφτε στο βωμό τής Ελευθερίας τής Πατρογονικής Ελληνικής Γης. Ο Αριστοτέλης Γκούμας εδέχθη προπηλακισμό μέσα στο εμπορικό μαγαζί που διατηρούσε στην μαρτυρική Χιμάρα από αλβανούς που προέρχονταν από την επίσης κατεχόμενη Αυλώνα. Ο λόγος ήταν ότι οι τρεις Αλβανοί που βρέθηκαν απέναντι από τον Αριστοτέλη Γκούμα απαίτησαν από τον μαρτυρικό βορειοηπειρώτη αδερφό μας να μην μιλάει στην ελληνική γλώσσα των τρανών Ελλήνων προγόνων του.

Εις Μνήμην Τ. Ισαάκ και Σ. Σολωμού

Αύγουστος 1996, λίγους μόλις μήνες μετά την εθνική προδοσία των Ιμίων και η Κύπρος δονείται από τα συνθήματα της Λευτεριάς. Η Ελληνική Νεολαία όπως συνέβη σε κάθε Εθνικό Προσκλητήριο έτσι και τότε, τίθεται επικεφαλής της μεγαλειώδους αντικατοχικής διαδήλωσης η οποία διοργανώθηκε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών.

Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ – 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936

Είναι ιστορικό γεγονός ότι η κυβερνητική μεταβολή και η εγκαθίδρυσις του Εθνικού ολοκληρωτικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου επεβλήθει χωρίς την παραμικρή αντίδραση! Να πώς περιγράφει ο φιλελεύθερος ιστορικός Γρηγόρης Δάφνης στο βιβλίο του “Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων” την εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος:

Ευθύς αμέσως μετά την αναθεώρηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, οι φορείς του βουλγαρικού μεγαλοϊδεατισμού άρχισαν να προσανατολίζονται στην εκδήλωση ενός ένοπλου κινήματος κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας. Η βουλγαρική «ΕΜΕΟ» σταδιακά μετεξελίχθηκε από προπαγανδιστικός φορέας σε συντονιστικό μηχανισμό, ο οποίος επιδόθηκε σε οργανωτική εργασία, καλλιεργώντας πρακτικές προϋποθέσεις για μια εξέγερση. Παρότι οι αναταραχές του 1902 δεν είχαν την έκταση και το αποτέλεσμα που προσδοκούσε η βουλγαρική πλευρά, η «ΕΜΕΟ» επέμεινε στην πρόταξη της δυναμικής τακτικής, σε μια προσπάθεια διεθνοποίησης του ζητήματος, ώστε να προκληθεί μια ουσιαστική παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, σύμφωνα με τα βουλγαρικά συμφέροντα. Στις αρχές του 1903 βρίσκονταν στο εσωτερικό της Μακεδονίας τρεις χιλιάδες περίπου κομιτατζήδες, γεγονός που ενίσχυε την καχυποψία των Οθωμανικών Αρχών. Η κατάσταση οξύνθηκε τον Απρίλιο του 1903, όταν οι Βούλγαροι προέβησαν σε εκτεταμένες δολιοφθορές στην Θεσσαλονίκη. Ανατίναξαν μάλιστα και το γαλλικό ατμόπλοιο «Γουαδαλκιβίρ», το οποίο ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι και εξαπέλυσαν ένοπλες επιθέσεις στο κέντρο της πόλης.

Περισσότερο από μισό αιώνα πριν, σαν σήμερα στις 15 Ιουλίου του 1974 εκδηλώνεται η απόπειρα ανατροπής του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μακαρίου του Τρίτου, σε μια «πραξικοπηματική» ενέργεια σύμφωνα με τους δημοκράτες, η οποία όμως για τους Ενωτικούς αποτέλεσε Επανάσταση. Την ίδια ημέρα ορκίζεται Πρόεδρος ο βετεράνος αγωνιστής της ΕΟΚΑ και δημοσιογράφος Νίκος Σαμψών, ο οποίος υπήρξε ένας αληθινά σπουδαίος Έλληνας πολεμιστής. Ακόμη μέχρι σήμερα, η καθεστωτική ιστορία είναι ανίκανη να κρίνει αντικειμενικά τις αιτίες που οδήγησαν στο στρατιωτικό αυτό Κίνημα, να αξιολογήσει ορθά τα αποτελέσματά του, αλλά και να ιχνηλατήσει επαρκώς τις εξωγενείς δυνάμεις που παρενέβησαν με ποικίλους τρόπους στα εσωτερικά της Κύπρου.

Ήταν Ιούλιος του 1918 και ο Τσάρος Νικόλαος Ρομανώφ ήταν κρατούμενος των μπολσεβίκων στο Αικατερίνεμπουργκ μαζί με την αυτοκράτειρα και τα πέντε ανήλικα παιδιά τους. Τα Στρατεύματα της Λευκής Φρουράς των Εθνικιστών πλησίαζαν στην πόλη και οι “καλοί” μπολσεβίκοι αποφάσισαν την εξόντωση ολόκληρης της οικογένειας Ρομανώφ. Στην συνέχεια της σφαγής μετέφεραν τα πτώματα και τα έριξαν σε έναν βάλτο. Για το έγκλημα αυτό των μπολσεβίκων στην Ελλάδα, το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης, δεν μιλάει κανείς. Αυτά είναι “καλά” εγκλήματα… Όπως και το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα.

Λίγο πριν την πτώση των Σοβιέτ με την περεστρόικα δόθηκε η εντολή να ισοπεδωθεί η κατοικία όπου εκτελέστηκε ο Τσάρος Νικόλαος και η οικογένειά του. Την εντολή εκτέλεσε ο τοπικός Αξιωματούχος του κομμουνιστικού κόμματος. Το όνομά του; Μπόρις Γιέλτσιν…

Ήταν 27 Σεπτεμβρίου του 1905 στην κεντρική πλατεία του Μοναστηρίου οι Τούρκοι σπρώχνουν έναν υπερήφανο αντάρτη. Τέτοια είναι η όψη και η παλικαριά του που θα νόμιζε κανείς ότι κάποιος αρματολός του 21 μπέρδεψε το νήμα της ιστορίας. Είναι ο θρυλικός καπετάν Κώττας, ο «Αετός των Κορεστίων», που επί 8 χρόνια χτυπούσε τους Τούρκους και τόσο τον έτρεμαν οι Βούλγαροι ώστε δεν τολμούσαν να τον πλησιάσουν στα ίσια, μα όλο προσπαθούσαν να τον πάρουν με το μέρος τους ενώ κατεργάζονταν την δολοφονία του. Τον οδηγούν στο ικρίωμα όπου ανεβαίνει εθελούσια αρνούμενος να πεθάνει δέσμιος. Εκεί, αφήνει την τελευταία του πνοή φωνάζοντας «Ντα Ζίβι Γκρτσια!» (Ζήτω η Ελλάδα!), στην μόνη γλώσσα που γνώριζε. Από κάτω ο βουλγάρικος όχλος αποθεώνει τις οθωμανικές αρχές ενώ τα Ελληνικά σπίτια ξεχειλίζουν από οργισμένο θρήνο. Σύμφωνα την επίσημη ιστορική καταγραφή ο ήρωας κρεμάστηκε. Όμως, οι μαρτυρίες των συντοπιτών του λένε πως ήταν τέτοια η λύσσα των Βουλγάρων στο άκουσμα της έσχατης φράσης του απροσκύνητου «Γραικομάνου», ώστε έκοψαν το σχοινί της θηλιάς και έκαψαν ζωντανό τον «παππού Κώττα» (όπως τον αποκαλούν μέχρι σήμερα στη Ρούλια).